Proje(c)t Haspatal - Volg ons! Suivez-nous!

Work hard, visit harder!

2010-08-19T18:13:00.003+02:00

Nous sommes désormais sur la route, loin de Kailakuri en train de découvrir d’autres beautés du Bengladesh. Nous nous sommes entre temps séparés en deux groupes, Nils, Adam et Hannes d’un côté, les autres de l’autre. Malheureusement, nous n’aurons plus le temps de vous informer de ce qui se passe ici grâce au blog. Nous restons de toute façon toujours joignables à travers nos GSM.

We zijn ondertussen ver van Kailakuri, en maken gebruik van de laatste dagen om Bangladesh wat te bezoeken. We zijn gesplitst in twee groepen, Nils, Adam en Hannes langs de ene kant, de rest langs de andere. We zullen helaas geen tijd meer hebben om jullie op de hoogte te houden via de blog. We zullen uiteraard altijd bereikbaar zijn via onze GSM's.

Byebye Kailakuri...

2010-08-19T17:45:00.007+02:00

Jour 39 - mercredi 11 août

Aujourd'hui, nous installons l'électricité. Quand je dis nous, je parle d'Adam et Hannes, et le reste qui essaie de les aider au mieux. Quand il s'agit de couper et placer les fils électriques le long des murs, tout va bien. Mais une fois qu'Adam commence à tout raccorder aux différents interrupteurs, la plupart ne peuvent que regarder un peu bêtement cinq minutes durant, avant de renoncer d'essayer de comprendre. Le reste de la journée se passe plutôt dans le calme.

Jour 40 - Jeudi 12 août

Aujourd'hui, pas grand chose de nouveau au programme. Les ouvriers continuent à doucement cimenter les murs, les menuisiers sont toujours occupés avec la conception des volets des fenêtres, tandis qu'Adam et Hannes continuent de plancher sur l'installation électrique. Le reste du groupe tente d'aider où il peut en filtrant le sable, en apportant le mortier aux maçons et en assistant Adam à l'électricité.

Dans l'après-midi, Camille, Stéphanie et Virginie demandent si elles peuvent traire une des vaches de Kailakuri. Un vieil homme leur montre comment il faut faire, mais le coup de main a du mal à venir aux filles. La vâche est aussi un peu nerveuse et donne des coups de pattes dès qu'un inconnu s'approche d'elle, ce qui rend la tâche plus compliquée encore, mais toutes arrivent à en tirer quelques giclées de lait.

Le soir, nous sommes invités chez le maçon. Après le périple pour certains qu'est de marcher sur une route boueuse, nous arrivons dans son petit village. Il nous installe sur son lit et ses chaises, et allume la télévision. Puis, il sort d'un coffre son lecteur DVD, qu'il conserve encore emballé dans son plastique, et nous montre une partie d'un film. Puis il commence à nous servir à manger. Nous lui avions bien précisé de ne pas faire trop à manger, que nous dînerions avant, pour qu'il ne se ruine pas en un repas pour dix personnes. Malheureusement pour nous, il ne nous a pas écouté et avait préparé un petit festin : shemaï avec du riz soufflé (que nous demanderons aux cuisiniers de nous préparé comme petit-déjeuner avec du sucre et du lait) et des pitas, faites avec de la pâte de riz et du sucre. Après tout ça, nous n'avions déjà plus faim et redoutions la suite. Mais ce qui vint redonna tout de suite faim à la plupart: des 'routi', sorte de palata en plus fin, avec un poulet délicieusement préparé.

Après avoir mangé au point d'en exploser, nous sommes encore vite invité chez un des ouvriers qui habite juste à côté, et dont la femme nous a aussi préparé quelques pitas. C'est avec grande peine que certains arrivent à en manger un ou deux (même Adam a du mal à tout manger, c'est pour dire!). Nous finissons par emmener les restes avec nous pour les manger le lendemain et montrer notre appréciation à la famille. C'est dans le noir et la boue que nous rentrons seuls, fatigués et le ventre trop remplis chez nous.

Jour 41 - vendredi 13 août

Aujourd'hui, une partie du groupe part rendre visite à la maison d'un des paramédics, Minhaz, qui est devenu entretemps un de nos amis, et aller visiter un palais restauré. Aushim, Loic et Gil décident de rester pour aider sur le chantier.

La maison de Minhaz est assez loin, à une bonne heure de vélo. Une bonne partie de la route est aussi en très mauvais état, ce qui ne facilite pas le voyage. Une fois arrivés dans son village natal, nous déposons nos vélos au bord des rizières, car la maison de Minhaz se trouve au milieu des plantations, il faut donc faire une petit bout de chemin à pied. Là-bas, nous sommes comme d'habitude assis, on nous donne à boire et à manger (du shemaï avec des pitas de fleur de riz). Nous partons ensuite direction le palais, accompagné de l'un de ses oncles.

Le palais est assez décevant. Pour une raison qu'on ignore, tout est fermé, on ne peut pas entrer à l'intérieur, seulement se balader dans les jardins. A côté du palais se trouve une mosquée, et nous demandons à Minhaz s'il est possible de la visiter. Après avoir attendu un peu parlementé, nous sommes autorisé à entrer dans l'enceinte pour la voir de plus près, mais hors de question d'entrer dans la mosquée même. Quand-même, nous sommes contents d'avoir pu la voir d'aussi près.

Il est déjà 15h quand nous retournons à la maison de Minhaz, alors qu'Aushim avait demandé d'être de retour pour cette heure. Mais ce n'est qur plus d'une heure plus tard que nous avons pu partir pour Kailakuri, les parents de Minhaz nous avaient préparé un repas de midi un peu tardif que nous pouvions refuser. C'est vers 18h que nous rentrons à Kailakuri, certains couverts de boue, et apprenons que les garçons qui sont restés n'ont pas chaumé. Les travaux ont bien avancé, et nous commeçons à croire qu'il sera peut-être possible de partir lundi matin.

La soirée se passe calmement, tout le monde répète un peu les chansons que nous présenterons lors de la fête qui sera donnée en l'honneur de la maternité dimanche.

Jours 42 et 43 - samedi et dimanche 14 et 15 août

Une longue journée nous attend. Nous voulons aider les ouvriers au mieux pour que les travaux avancent vite, il faut encore en outre cimenter une pièce en entier plus quelques moitiés de mur, et faire les sols. En préparation de la fête de demain qui se déroulera sur le chantier, nous voulons aussi nettoyer le chantier. Une fois que nous commençons, plusieurs patiënts ainsi que du staff viennent nous aider à tout balayer.

Ce travail est finalement vite fini, la plupart en profitent pour faire une petite sieste. Ce qui tombe bien, parce qu'une nuit blanche est en perspective. Pour finir les travaux à temps (la deadline est fixée pour dimanche), les ouvriers sont prêts à travailler de nuit, et les garçons vont se relayer pour les aider au cours de la nuit.

Mais avant ça, nous avons rendez-vous avec certaines personnes du staff, qui avant notre départ ont souhaité partager un repas avec nous. Ils ont été spécialement acheté les ingrédients de loin, que nos cuisiniers ont préparé pour en faire un délicieux repas.

Malheureusement, vers la fin du repas, il commence à dracher, et nous avons peur que les ouvriers finalement ne reviendront pas ce soir pour travailler. Peur pour rien, ils arrivent tous les trois vers 22h30, même si le maître maçon est arrivé saoûl, très euphorique, et a fini par dormir une bonne partie de la nuit. Mais les deux autres ouvriers ainsi qu'Aushim, Gil et Loic ont bien travaillé et le matin, il ne reste plus que les sols à finir.

Les ouvriers nous rejoignent pour le petit-déjeuner, et se remettent ensuite directement au travail. Les menuisiers sont en même temps aussi arrivés, et finissent de poser les portes et fenêtres, qui sont magnifiques, tout en bois massif. Vers midi, la menuiserie est finie et il ne reste plus que le sol de la véranda à faire et la finition des autres pièces.

Dans l'après-midi, nous rangeons à nouveau le chantier des ordures qu'ont laissé derrière eux les menuisiers et la pluie, puis nous nous préparons pour la fête. Les garçons mettent leur longi et les filles leur kameez pour l'occasion (sauf Stéphanie qui est directement partie de Dhakka à son arrivée et n'a pas pu en acheter). La cérémonie étant en l'honneur du bâtiment, Aushim la commence en coupant un ruban rouge, tandis qu'Adam dévoile la plaque sur laquelle il est écrit que cette maternité a été donnée par l'association PraubashBangau. Les festivités peuvent ensuite commencer, et Belges et Bengalis chantent et dansent tour à tour. La première chanson que nous chantons est un désastre : certains Bengalis décident de nous accompagner avec leurs instruments, ce qui nous déstabilise complètement (un manque d'entraînement en est aussi sûrement la cause). Nous nous débrouillons mieux avec notre chant bangla. Puis vient notre chanson néerlandophone, qui est un mix de différentes comptines, et nous finissons avec « Poupée de cire, poupée de son » de France Gall. Durant toute la cérémonie, nous pouvions voir le maître maçon finir le sol de la véranda, ce qui donnait un chouette petit plus à la fête.

La cérémonie se termine par plusieurs speech, en commençant par celui d'Aushim, qui remercie Kailakuri, staff et patiënts, pour leur générosité et l'amitié qu'ils nous ont offert. C'était tellement bien dis que les autres membres de Projet Haspatal n'avait rien à ajouter, à part encore remercier une fois encore Kailakuri. Shaupaun dis encore, au bord des larmes, à quel il est fière de ce projet et de sa réussite. Pi-Jon nous a ensuite remercier pour la maternité et notre ouverture d'esprit. Il nous explique qu'il avait peur d'avoir à faire à de petits snobs bourges, incapables d'apprécier la beauté de Kailakuri. Comme nous l'avons déjà dit, non seulement la construction, cmais c'est également cette expérience humaine que nous avons pu vivre avec tout le monde ce dernier mois et quelques jours qui nous intéresse.

Après la cérémonie s'en suit une séance photo avec le staff et les enfants. Nous sommes aussi encore invité à boire une dernière tasse de « dut-tcha » (thé au lait) avec Roton. Après ça, tout le monde fait ses adieux à sa manière. Les garçons vont jouer une dernière fois au foot, Aushim reste sur le chantier avec les ouvriers, les filles disent au revoir aux personnes auxquels elles se sont attachées. Tout le monde passe sa soirée à faire ses valises et à encore parler à quelques Bengalis devenus amis avant d'aller dormir un peu. Réveil à 3 heures demain !

A small step for Steph...

2010-08-16T07:42:00.014+02:00

Vrijdag 6 augustus
Vandaag breekt mijn eerste volledige dag op Kaliakuri aan. Ik merk al snel dat de warmte ervoor zorgt dat ik in geen tijd nat ben van het zweet, en dat nog voor de dag goed en wel is van start gegaan.
Mijn eerste ontbijt bestaat uit bananen en shemaï: een papje gemaakt van melk en vermicelli. Het goedje is bijlange zo slecht niet als het eruit ziet, maar aangezien ik al een paar dagen wat last heb van mijn maag, besluit ik wijselijk er niet al teveel van op te eten.
Eenmaal iedereen z’n ontbijt binnen heeft, trekken we naar de werf. De werkmannen die het dak maken werken goed door: zowel de isolerende houten matjes als de golfplaten liggen er bijna op. Wij plaatsen ondertussen de omkaderingen van de ramen en deuren in de ervoor voorziene holtes.
In de namiddag haasten we ons om deze met beton vast te hechten. Eens die klus geklaard, fietsen we met z’n allen (met uitzondering van Aushim en Shaupaun) naar ons plaatselijk ‘zwembad’. Hoewel het water warm is en dus niet zo’n verfrissend effect heeft, genieten we toch met volle teugen van de zwempartij/moddergevecht. Na het zwemmen nemen we gauw een douche bij de Pirgacha Mission alvorens we naar Mia, de zus van Pijon, gaan. Ze heeft alweer heel wat lekkers voor ons klaarstaan: ananas, heerlijke koekjes en koffie. Het duurt niet lang voor alles op is. Jammer genoeg kunnen we niet zo lang blijven: de staffleden van het ziekenhuis wachten op de fietsen waarmee we weg zijn om terug naar huis te kunnen keren.
’s Avonds spelen we eerst een tijdje met de kinderen van het dorp. De frisbee en de ballon vallen erg in de smaak: ze amuseren zich te pletter. Daarna ga ik met Adam en Hannes voor het eerst naar het dorp. Ik ontdek de vele kleine winkeltjes waar je echt vanalles kan kopen. Nadat Hannes zijn lievelings chips en koekjes heeft gekocht, gaan we nog een dutcha (thee met melk) drinken in het lokale café’tje. Masud (een staflid van Kailakuri) en één van onze werkmannen komen er gezellig bijzitten. Daarna keren we terug naar huis. Iedereen is behoorlijk moe en kruipt snel in bed.

Zaterdag 7 augustus
Vandaag ga ik samen met Virginie en Camille voor het eerst mee naar de zangles die we krijgen van Bruno. Ze leert ons twee Bengaalse liedjes aan, die we tegen het einde van ons verblijf in Kaliakuri zelf gaan moeten zingen. Het eerste lied heeft een behoorlijk ingewikkeld ritme dat we duidelijk nog niet helemaal onder de knie hebben: zowat alle nieuwsgierige Bengalen die zijn komen luisteren lachen ons uit. Gelukkig is het tweede liedje al een heel pak makkelijker en krijgen we dat snel onder de knie.
Na het zingen keren we terug naar de werf, waar de jongens al heel wat werk verricht hebben: de omkaderingen van de deuren die we gisteren geplaatst hebben, blijken er binnenstebuiten in te steken. We moeten ze terug losmaken, omdraaien en in de goede richting terug vastmaken in de deuropeningen. Voor de rest verrichten we vandaag voornamelijk kleine werkjes: zand gaan halen en zeven, water halen, muren nat maken, ...
Rond 10u nodigen de vrouwen die koken voor de stafleden Camille, Virginie en mij uit. Ze staan erop om ons de traditionele kledij aan te doen, de sari. De stoffen die we om ons heen gewikkeld krijgen zijn prachtig maar zeer warm en vooral bijzonder onhandig om op de werf te werken! Om de vrouwen niet te beledigen besluiten we de sari’s tot de middag aan te houden.
De werkmannen plamuren ondertussen de voorkant van het gebouw. De jongens bouwen tussen het werken door een schommel voor de kindjes uit de buurt. Ook dat lijken ze heel plezant te vinden. Sommige Haspatalleden kunnen het niet laten om zelf ook eens wat te schommelen en weer even kind te zijn. In de late namiddag spelen we alweer frisbee en voetbal met de kinderen uit de buurt, tot het pikkedonker is.

Zondag 8 augustus
Vandaag gaan Camille en ik mee met het ‘village work’. Baby’s worden tot de leeftijd van vier jaar opgevolgd: het gewicht wordt regelmatig gecontroleerd en indien het nodig blijkt krijgen ze medicatie. We zijn met de fiets en stoppen op één voormiddag bij een vijftal families. Camille had vooral jonge kindjes die zo goed als allemaal ondervoed waren. Ikzelf heb vooral oudere kindjes (3-4 jaar) bezocht, die ongeveer allemaal een correct gewicht hadden. De mensen behandelen ons als koningen: we kregen telkens een stoel (waarschijnlijk de enige stoel die ze in huis hadden), een glas water en kregen een waaier om wat te bekomen van de warmte. Het was behoorlijk frustrerend om niet echt te kunnen communiceren met de families.
Persoonlijk vond ik het mooi om te zien dat ze de zieke kindjes voorzien van medicatie, maar het erge was dat dit niet op een correcte manier gebeurde. Voor het minste kwaaltje kregen kindjes een aantal pillen antibiotica, niet eens een volledige tablet pillen, wat antibiotica-resistentie in de hand werkt. Enfin, het werd toch een aangename voormiddag voor ons beide!

Ondertussen begint de rest van het team met het leggen van de vloer in 2 van de 3 kamers. De ondergrond moet effen gemaakt worden, er moet zand gestrooid worden en bakstenen moeten één voor één recht en op de correcte hoogte naast elkaar geplaatst worden. Later zal hier een laag beton over gegoten worden om een effen vloer te bekomen.

Gil en Loïc mogen deze namiddag meespelen met het Jampur voetbalteam voor de halve finale van de regionale beker. Om onze jongens wat moed en energie te geven, beslissen we 's middags Double Chicken soep te eten. Rond 14u vertrekken we met moto’s naar het voetbalveld. We kruipen per twee achter de motorbestuurders en genieten van een zalige rit. Onderweg naar het voetbalveld maken we een stop in een klein dorpje waar we thee en koekjes krijgen. Eenmaal we dat allemaal binnen hebben rijden we verder naar het voetbalveld waar we onthaald worden als helden. Een enorme massa Bengalen loopt naar ons toe en omsingelt ons. De organisatoren van de voetbalmatch duwen de massa uiteen en leiden ons naar een lokaaltje waar de gouverneur van Tangail district en nog een aantal belangrijke mannen zitten. We krijgen koekjes en thee voorgeschoteld terwijl Gil en Loïc zich gaan klaarmaken voor de match. We installeren ons langs het veld en wachten gespannen af op het startsignaal. Het valt op dat de ploeg waarbij onze jongens meespelen wat zwakker is als de tegenstanders. De eerste helft van de match eindigt op 0-0. Tijdens de 2e helft van de match komt Gils droom uit: na een belachelijk dansje waarbij hij zijn verdediger deconcentreert, trapt hij de bal binnen! Hij zorgt voor een overwinning van 1-0. Na het fluitsignaal dat het einde van de match aangeeft, begeven al de Bengalen zich rondom ons: ze hebben waarschijnlijk nog nooit zoveel blanken bijeen gezien. Helaas krijgt de winnende ploeg zo goed als geen aandacht van het publiek... Met heel wat moeite lukt het de motorbestuurders om ons uit de gigantische massa te krijgen. We stoppen alweer in het dorpje waar we voor de match halt hadden gehouden en krijgen alweer wat te drinken en stukjes appel. We kunnen onze ogen niet geloven: appels in Bangladesh?! Daar moeten we de komende dagen zeker naar op zoek gaan. Het wordt hier vroeg en snel donker, dus we beslissen door te rijden naar Kailakuri.
Een aantal mensen kruipt helemaal uitgeput in bed, terwijl de rest nog even het spel weerwolf speelt alvorens er ook in te kruipen.

Maandag 9 augustus
Vandaag werken we verder aan de vloer, terwijl de werkmannen de achtergevel plamuren. Helaas zijn er bepaalde werkmannen die besloten hebben om aan een zéér traag tempo verder te werken. De vele opmerkingen van Aushim en Shaupaun hebben helaas weinig effect. Gelukkig zijn de schrijnwerkers harde werkers en werken ze op één dag het dak van de veranda af.
Tijdens de zangles leren ook de jongens het tweede liedje, dat gelukkig een pak makkelijker is dan het eerste liedje dat ons werd aangeleerd. Op een paar uitspraakfouten na krijgen we van onze ‘zanglerares’ te horen dat we een mooie stem hebben, “choundor gola!”.
In de late namiddag trekken we met z’n allen naar Hagurakuri. We zaten met drie à vier man per van (fiets met een grote plank achteraan waarop goederen of mensen kunnen vervoerd worden). De jongens wilden graag een lunghi kopen: een soort rok dat veel mannen hier dragen. Nadat de jongens hun keuze gemaakt hebben, gaat Adam op zoek naar geschikte elektriciteitskabels.
Een deel van de groep profiteert van het vrije moment om een partijtje cramboard te spelen. Dat is een typisch Bengaals spel, dat een beetje vergelijkbaar is met biljard. Er is een zwarte en een witte ploeg, elk bestaande uit 2 personen. Elke ploeg moet proberen zo snel mogelijk al de schijfjes van z'n eigen kleur in de gaatjes in de vier hoeken van het bord te kaatsen. Al snel staan er een heleboel Bengalen rondomo ons te kijken hoe we met véél (soms héél veel) moeite de schijfjes de hoeken in kaatsen. Het spel duurde veel te lang: Bengalen spelen het spel uit in een vijftal minuten, ons spel duurde ongeveer 20 minuten (we moeten hier duidelijk nog heel wat op oefenen). Omdat er maar geen einde bleek te komen aan ons partij’tje, besluit Shaupaun uiteindelijk zelf de overblijvende schijfjes zonder al teveel moeite de gaatjes in te kaatsen.
Adam had niet de juiste kabels gevonden, en besluit ’s anderendaags samen met Shaupaun naar een grotere stad te trekken om daar op zoek te gaan naar het juiste materiaal.
We drinken met z’n allen nog een glaasje limonade in het winkeltje van Roton, één van de stafleden, alvorens we naar huis vertrekken. Omdat het al even donker is (de zon gaat hier onder rond 19u30), vinden we maar moeilijk drie vans die ons nog tot in Kaliakuri willen voeren. Na heel wat onderhandelingen van Shaupaun, kunnen we eindelijk allemaal vertrekken. Terwijl de eigenaars van de vans zich kapot zweten van het fietsen, genieten wij van de prachtige sterrenhemel en de exotische, vaak onbekende nachtgeluiden.
Eenmaal terug thuis, passen de jongens voor het eerst hun lunghi. Een stevige knoop maken om te voorkomen dat het hele spel naar beneden valt, blijkt geen makkie. Shaupaun zal de knoop nog’n paar keer mogen voordoen die avond. We spelen samen met Masud en Minaz nog een partij’tje Jungle Speed en kruipen dan in bed.
Dinsdag 10 augustus
Adam en Shaupaun vertrekken naar Madhaupur om geschikte elektriciteitskabels, schakelaars, ventilators en lampen te kopen. Ondertussen werken wij verder aan de vloer van de veranda. De aarde moet worden afgeschraapt tot alles ongeveer effen is. Na heel wat geknoei lukt dit ons en kunnen we zand en bakstenen beginnen plaatsen.
Tijdens de zangles mogen we de twee liedjes op ons eentje zingen, zonder de hulp van Bruno. Het lukt al aardig goed, al zeg ik het zelf!
's Avonds gaan we naar het plaatselijke café om nog een paar dutcha's te drinken. Moedige Adam beslist in lunghi te paraderen door het dorp. De Bengalen vinden het grappig om een blanke in lunghi te zien. Hij krijgt die avond veel bekijks!
Stephanie

2010-08-10T08:10:00.014+02:00

Zondag 1 Augustus (dag 28)

Deze zondag verliep zeer rustig. Na het ontbijt moesten we enkel de metser af en toe stenen brengen en daar stopte onze taak. De schrijnwerkers hadden ook geen nood aan helpende blanke handen.

Door de regen zijn de vloeren in de verschillende ruimtes herschapen tot modderpoelen. Hierdoor zag Hannes de kans schoon om aan de verveling te ontsnappen en mij (Nils) te dwingen tot een episch moddergevecht, met als resultaat dat we er beiden na afloop zeer proper uitzagen.

Ook na de middag was er niets nieuws onder de zon, enkel dat we vanaf vier uur gingen koken met Masud ter gelegenheid van friendshipsday. Masud zou met ons noedels maken als hoofdgerecht en pitta, een soort gefrituurd deeg met kokosnootvulling, als dessert. Eigenlijk kwam het erop neer dat we look, gember, aardappeltjes en kokosnoot moesten snijden en de pitta's moesten vouwen en Masud deed al het eigenlijke koken.

Uiteindelijk, rond acht uur konden we beginnen met de noedels te verorberen en had ook Pijon zich bij ons gevoegd. Het eten gebeurde in haast algemene stilte, enkel onderbroken door dankbetuigingen aan Masud en Adam die al aan het proberen was om meer voedsel te bemachtigen. Ook de pitta's smaakten heerlijk. Al dit lekkers had natuurlijk tot gevolg dat sommigen zich aan het overeten waren en zelfs Adam zei (wel pas na twee borden noedels en een pitta of elf) dat hij niet meer uit honger aan het eten was.

Maandag 2 Augustus (dag 29)

Iedereen hoopte dat de metsers vandaag klaar zouden zijn. Om het werk wat te laten opschieten hadden ze voor een extra metsers gezorgd. Dit zorgde er ook voor dat wij wat meer in actie konden schieten door zand te halen, bakstenen aan te dragen enzomeer.

Na de werken wou de metser ons menemen naar een brug en een bakstenen gebouw dat sterk lijkt op het onze. Gil en Loic gingen echter niet mee, maar verkozen om te voetballen. Na een korte wandeling kwamen we aan bij een cafétje en trakteert de metser ons op een theetje en een lekker koekje. We sloegen een weggetje in en de metser bood ons Zambora aan. De pachter (die aan onze metser grond verhuurde en eigenaar van boom met Zambora) snijdt deze deskundig zodat wij kunnen smullen. Een Zambora heeft veel weg van een enorme appelsien, maar dan in een hele dikke groene schil. De smaak doet eerder denken aan een pompelmoes, enkel smaakt deze exotische vrucht minder sterk.

Na het eten van twee vruchten schonk de pachter ons nog eens vijf vruchten. Doordat het echter al donker was geworden, besloot de metser om de brug en het ander bouwwerk een andere keer te gaan bekijken en besloten we met een snoepje bij de broer van de metser.

Voor onze terugweg hadden we twee aanstekers gekocht die voorzien zijn van een lampje. Adam en Hannes maakten van de duisternis gebruik om Camille de stuipen op het lijf te jagen. Onze nachtelijke terugtocht had nog als grote voordeel dat we de sterrenpracht in al zijn glorie konden bewonderen, evenals de soms massaal aanwezige vuurvliegjes.

Terug in het ziekenhuis aangekomen, waren de kok en zijn assistent ons al aan het opwachten met het avondeten. Na het eten legde Masud ons het kaartspel 29 uit en zochten we onze slaapplaatsen op.

Dinsdag 3 Augustus (dag 30)

Het einde van de metselwerken kwam eindelijk in zicht, de laatste driehoeken werden gemetst. Ook de schrijnwerkers lijken mooi werk te geleverd te hebben, daar was namelijk een einde gekomen aan het eeuwige geschaaf. Het enige slechte nieuws was dat Hannes zich vandaag niet zo goed voelde en heel de dag in zijn bed bleef.

Vandaag werden Camille en Virginie verrast door Adam en een grote emmer (vuil) water.

Er werd ook een einde gemaakt aan de mogelijkheid om los te barsten in een moddergevecht, we hebben namelijk zand in al de kamers gedaan om een einde te stellen aan de modderpoelen.

Ondertussen hielden Aushim, Loic en Minas zich bezig met het vervaardigen van een basketring. Veel van de Bengalen hadden nog nooit basket gespeeld, met veel gelach tot gevolg.

's Avonds hielden we ons bezig met het bekijken van een film.

Woensdag 4 Augustus (dag 31)

De metsers waren er vandaag niet, dus het enige wat we konden doen waren de muren vochtig houden. Al snel brak er een watergevecht uit tussen enerzijds Gil en Adam en anderzijds een paar kleine kinderen (die het onderspit moesten delven).

Net voor het middagmaal werd het hout gebracht voor de ramen en deuren, in een kar getrokken door buffels. De buffels werden losgemaakt om ze te laten grazen op onze werf. De jongens profiteren van de gelegenheid om een ritje te vragen op de logge beesten. De buffeleigenaar laat hen toe acrobatiën op hun rug te maken. Wanneer Camille op een van de buffels kruipt loopt het anders dan verwacht. De buffel apprecieert blijkbaar niet hoe het arrogante kind op z'n rug kruipt. Ze durft dan nog eens op z'n hals te meppen, alsof hij 'n paard is. Hij zal haar eens 'n lesje leren. Hij stapt bruusk achteruit en begint rodeo-bewegingen uit te voeren. Gelukkig laat de buffel het hierbij en kon een bange Camille er snel van afspringen.

Normaal gezien zouden we vandaag gaan zwemmen, maar aangezien er iemand gestorven was in de missie waar de zwemvijver gelegen is, kon dit niet doorgaan. Ter vervanging gingen we een bezoekje brengen aan een groot kunstmatig meer dat vooral gebruikt wordt om in te vissen. De man die ons naar dit meertje bracht was een van de weinige hindoes. Zijn naam was echter zo lang dat Adam bij het aanhoren van de laatste lettergreep de eerste al vergeten was. Bij aankomst bleken de aanliggende gebouwen van een schooltje te zijn. Al snel werden we omringd door een horde schoolkinderen. Rond dit meer woonden vooral zeer arme mensen. Na een wandelingetje rond het meer vertrokken we terug met de fiets en brachten we een bezoekje aan de familie van Roton. Daar werden we verwelkomd met een drankje, annanas en een hard gekookt ei. In dit kleine wooncomplex woonden een hele hoop mensen. De ouders, Roton, zijn broer, zus en neef woonden allen samen met hun gezin in 4 gebouwtjes die rond een centraal pleintje gebouwd stonden. De meisjes werden onder handen genomen met nagellak, blos enzomeer door de vrouw van Roton. Het belachelijke eindresultaat willen we jullie zeker niet onthouden.

Donderdag 5 Augustus (dag 32)

Vandaag werden de deuren en ramen geplaatst. In het begin lieten ze niet toe dat wij hierbij hielpen, maar al snel werd het toekijken ons teveel en schoten we in actie. Twee personen hielden zich bezig met het passen van de ramen en aanduidingen maken voor waar de metalen verankeringspunten moesten komen. Nog eens twee personen hielden zich bezig met het aanbrengen van deze metalen verankeringen. Het resultaat was dat we twee dagen werk hadden verwezenlijkt in een dag.

Vandaag kwam Stéphanie zich bij ons voegen. Ze had de pech om te arriveren op een zeer warme dag. Iedereen was aan het puffen en aan het zweten. Na een korte rondleiding begon ze direct mee te helpen waar ze kon.

's Avonds had Dr. Baker ons uitgenodigd om met hem te spreken. Hij voelde zich eigenlijk schuldig omdat hij de indruk gaf weinig interesse in ons te hebben. Hij zei dat we de oorzaak hiervan moesten zoeken bij zijn ziekte (was herstellende van een griep) en bij de druk die op zijn schouders rustte om een jaarverslag te maken. Dit jaarverslag had trouwens zijn doel niet gemist, een professor had naar aanleiding van dit verslag zijn jaarlijkse steun opgetrokken van 30 000 NZD (Nieuw-Zeelandse dollar) naar 100 000 NZD. 100 000 NZD komt ongeveer op 5 000 000 takka. Om het ziekenhuis één maand te laten functioneren is er een bedrag van 1 000 000 takka noodzakelijk. Het is dus duidelijk dat deze verhoging belangrijk nieuws is voor Dr. Baker en de mensen van dit ziekenhuis.

Vrijdagochtend zou Dr. Baker vertrekken op vakantie, ons gesprek was dus een soort afscheid. Hij wou ons vertellen hoe hij via omwegen in Bangladesh terecht gekomen is.

Hij vertelde ons dat hij geneeskunde gestudeerd had in Nieuw-Zeeland zonder enige specialisatie. Na zijn studies ging hij naar Vietnam, waar de oorlog vollop aan de gang was. Nieuw-Zeeland had een ziekenhuis in het zuiden. Dr. Baker vertelde ons ook dat in zijn geboorteland een sterk gevoel van gelijkheid heerst tussen de verschillende bevolkingsgroepen, volgens hem was dit ook een reden waarom de Nieuw-Zeelandse dokters zo goede banden hadden met de inheemse bevolking en daarom tot het einde bleven.

Dr. Baker zijn ervaringen in Vietnam leerden hem dat veel tropische ziekten amper aandacht krijgen door buitenlandse dokters, eenvoudigweg omdat tijdens de opleiding dit als minder belangrijk wordt beschouwd. Daarom volgde hij na zijn eerste Vietnam avontuur tropische geneeskunde in Australië. Daarna ging hij terug naar Vietnam, maar deze keer zonder Nieuw-Zeelandse collega's. Tijdens het vertellen van zijn eigen leven, kwamen er vele anekdotes naar boven. Zoals dat op een dag de ambassade iedereen de raad gaf om Vietnam te verlaten. Dr. Baker en zijn collega sloegen deze raad in de wind, met de gedachte dat de ambassade in de hoofdstad onmogelijk beter kon weten wat de toestand ter plaatse was. Wat Dr. Baker niet wist was dat het Zuid-Vietnamese leger zich volledig uit het gebied waar hij verbleef had getrokken. Dit had als resultaat dat al snel de communisten voor de deur stonden die hen zagen als Amerikaanse handlangers en ze enkele maanden gevangen hield.

Toen ook aan zijn tweede Vietnam avontuur een einde kwam, trok hij naar Engeland om daar in Liverpool pediatrie te studeren. Wanneer hij ook deze studies beëindigde, kwam Zambia aan de beurt.

Na een kort verblijf in Zambia komt Bangladesh eindelijk bovenaan zijn lijstje. In het begin werkte hij in redelijke grote ziekenhuizen en hield hij zich voornamelijk bezig met pediatrie. Na ergens eens ontslaan te zijn belandde hij in de missie van Pirgasa. Hij vond werk in de dispensary van Tarbai en maakte de uitbeiding van deze mogelijk tot een klein ziekhuisje. Oorsprongkelijk was Kailakuri een subcenter hiervan, nu zijn de rollen echter omgedraaid.

Door de juiste mensen te kennen en vrij veel geluk was het mogelijk om diabetes en tb gedeelte uit de bouwen en ook mogelijk te maken voor de armsten. Hij begon ook met het systeem van paramedics (arme mensen die van hem een korte opleiding krijgen).

Kailakuri heeft momenteel vooral nood aan een extra dokter. Iemand van de paramedics opleiden is voor Kailakuri onmogelijk door de extreem hoge kosten. Bengaalse dokters komen in het algemeen uit rijke families die niet tevreden zullen zijn om te werken voor de armsten uit de bevolking en voor een zeer laag loon. Toch blijven ze vol goede moed zoeken naar een Bengaalse dokter om hier te komen helpen.

Nils

Our journey continues...

2010-08-02T13:06:00.015+02:00

Jour 22 – Lundi 26 juillet

Aujourd'hui nous avons creusé les fondations pour la véranda de la maternité. A cela ont précédé des tas de mesures, tâche à laquelle Adam et Aushim se sont adonnés avec ardeur. Une fois les fondations creusées, les briques dûrent être placées. A ce moment là, le maçon dut venir en aide aux deux jeunes ingénieurs, pour qu'elles soient mises bien droites. Le reste de l'équipe ne se tourne pas les pouces: le cassage de briques est à nouveau au programme. Ensemble avec un ouvrier, nous réduisons les briques en morceaux à l'aide de marteaux. Nous nous demandons si les derrières des ouvriers bengalis sont faits de pierre, car ils peuvent rester assis sans problème pendant des heures avec une brique comme seul siège. Nos séants à nous, malgré leur couche de graisse bien plus importante, ne résistent pas longtemps. Camille ne tarde pas à se confectionner un siège à base de quelques briques et un sac en plastic. Les petits enfants du village nous viennent en aide et, à notre surprise, cassent les briques presqu'aussi bien que nous.

Vers 16h30, tout le monde commence à se préparer pour le grand match de foot qui se jouera entre le staff de l'hôpital et quelques villageois, contre les Belges accompagnés par un de nos ouvriers et notre cuisinier. Plus de 100 personnes sont venues regarder le match! Certains grimpent même aux arbres pour avoir une meilleur vue. Au dernier moment, on nous fait comprendre que Virginie et moi ne pourrons pas jouer, parce que nous sommes des filles. La déception est grande, surtout qu'on nous avait dit qu'on pourrait jouer. Vexées, nous quittons le terrain pour bien leur faire comprendre qu'on n'apprécie pas.
Les garçons nous résument le match: la première mi-temps à été marquée par un arbitre d'une severité qui n'avait d'égal que son équité. Il sifflait chaque mouvement comme une faute ou un hors jeu, paralysant totalement le jeu. Malgré l'arbitre, le staff de Kailakuri arrive à mettre un goal prenant donc le dessus avant la fin de la première mi-temps. Une pause agréable durant laquelle on nous offre des bonbons, de l'eau et un bout de citron vert à mettre en bouche, apportés par différentes personnes très motivées. Nous profitons également de la mi-temps pour convaincre l'arbitre de siffler moins souvent et surtout uniquement quand il y a lieu de le faire. Opération réussie car la deuxième mi-temps débute avec trois buts éclairs des Belges suite à la fin de la symphonie pour sifflet. Les deux buts de Gil et le but d'une de nos recrues Bengali font désormais pencher la balance en notre faveur. Le public s'agite énormément devant les prouesses de Shaupaun. Chacune d'elle est accompagnée de quelques applaudissement et surtout, curieusement, de rires. Les applaudissements atteignent leur apogé suite à la retournée acrobatique de Shaupaun (véridique!) qui ne termine malheureusement pas dans les filets! Nous encaissons finalement un deuxième but mais contre-attaquons rapidement et terminons le match sur un but de Loïc. Score final 4-2, Victoire belge!

Le soir, le cuisinier nous fait goûter à des piésu, sorte de boule de lentilles rouges friturées, délice que nous connaissions déjà grâce à Rokshana (la maman d'Aushim) et que nous avions servi à notre dernier repas festif bengali. Les piésu étaient réussis mais personellement, je préfère ceux de Rokshana.

Jour 23 – Mardi 27 juillet

Nous remplissons aujourd'hui de terre les fondations que nous avons crées la veille. Nous mettons la véranda à niveau, pendant que les ouvriers bengalis appliquent la couche de béton qui tiendra ensemble le bâtiment. Cette couche relie les différentes faces du bâtiment. Notre maçon ne se sent pas très bien depuis hier. Il tousse beaucoup et a le regard aqueux. Nous espérons qu'il ne tombera pas malade.

A midi, un des petits Belges mange avec peu d'appétit. Hannes en a ras-le-bol de la nourriture (qui est souvent cuisinée de la même façon et pas très variée). Nous le rassurons: beaucoup d'entre nous sont passés par là, mais l'on finit par s'y habituer.

L'après-midi, nous allons à nouveau casser des briques. Nos derrières vont finir par s'endurcir, tout comme notre mental.
Camille et Virginie ont accepté l'invitation d'une des membres du staff pour aller manger chez elle. Elle s'appelle Rahella et habite à 30min en vélo de l'hôpital. Elle vient nous chercher en plein milieu des travaux, à 14h, alors qu'il était prévu que nous partions à 17h.

Comme nous en avons assez de casser des briques, nous laissons les garçons sans scrupules et accompagnons Rahella chez elle. Petit détail: Rahella ne parle pas un mot d'anglais. Aushim et un autre membre du staff échangent quelques mots avec elle et lui disent que nous devons être de retour à 17h au plus tard. Nous écrivons encore rapidement sur un papier « Amora ekhron chollé zhabo » ce qui signifie « Nous devons partir maintenant » et l'enfourrons dans notre poche.
Rahella habite dans un tout petit village dans un coin boisé. Ses amies et voisines accourent en nous voyant arriver. On nous installe sur des chaises devant la maison de Rahella et deux femmes s'empressent de nous éventer. Une dizaine d'enfants s'affairent autour de nous et nous dévisagent avec étonnement. Le piercing de Virginie est sujet de curiosité. Pourtant, les femmes ici en ont toutes aussi, mais dans le nez.
Rahella décide de s'attaquer à nos cheveux. Visiblement, notre tignasse ébourrifée par la ballade à vélo doit être traîtée d'urgence. Elle détache nos cheveux, nous recoiffe et repositionne nos pinces à sa guise. Ensuite, elle va chercher un pot que nous croyons contenir du shampoing. Nos yeux s'agrandissent d'étonnement: va-t-elle vraiment laver nos tifs? Le pot s'avère contenir un espèce de talc parfumé. Rahella asperge Virginie en première. Je ne peux m'empécher d'éclater de rire à la vue: avec plein de poudre blanche partout et un expréssion un peu paniquée, Virgnie est à mourir de rire. Heureusement, la poudre a une odeur très agréable. Nous regardons l'heure et voyons qu'il est 16h30. Temps de rentrer donc.
Nous sortons notre papier avec la phrase Bengali et la décrétons à Rahella. Sans succès. Rahella ignore notre demande et disparait dans sa maison. Nous appelons Aushim avec le gsm et le passent à Rahella. Aushim lui explique que l'on doit être rentrées pour 17h parce que Shaupaun a apporté des 'misti' pour nos ouvriers, que le maçon veut manger avec tout le monde (cette sucrerie, misti, est mangée lors d'évènements, quand on démarre un nouveau projet). Nous voulions en offrir au moment ou nous avions entamé la construction de la maternité, en raison du projet que nous avions commencé ensemble, mais n'en avions pas trouvé à ce moment-là.
Rahella n'en fait qu'à sa tête: alors qu'elle répond à Aushim que nous allons éffectivement partir, elle redisparaît dans sa cuisine... Ça ne réssemble pas vraiment à un départ. Nous attendons encore cinq minutes puis rappelons Aushim. Celui-ci se fache et nous ordonne de monter sur nos vélos pour montrer à Rahella qu'on veut vraiment partir. A la vue de notre initiative, Rahella se rue sur nous et nous entraine dans sa maison. Sur le lit, sont exposés des tas de plats avec des mets variés: panade qu'on appelle shimaï, riz avec oeufs et épinards, poisson et petites crevettes, palatas,...
Horrifiées, Virginie et moi nous nous regardons. Rahella a cuisiné toute cette nourriture pour nous, on ne peut pas partir comme ça sans même goûter. Nous nous installons et commencons à engloutir toute cette nourriture à une vitesse folle. Il est 17h10 quand nous quittons les lieux, la peau du ventre tendue comme celle d'un tambour. Nous arrivons à Kailakuri bien trop tard, le maçon était déjà parti, se sentant vraiment trop mal. Les garçons nous anoncent que le staff de Kailakuri a organisé un match spécialement pour nous, parce que nous n'avons pas pu participer à celui de lundi. Nous pouvions difficilement refuser, et malgré nos ventres trop remplis nous avons donc joué avec les hommes de Kailakuri qui ne font pas un problème de footballeuses. Malgré tout, nous nous sommes bien amusées à jouer avec tout le monde, ce fût un super match.

Jour 24 – Mercredi 28 juillet

En ce beau jour très chaud, nous avons droit à un Nils malade. Le pauvre tousse et a mal à la tête. Il annonce qu'il va rester au lit (beste papa en mama, geen zorgen, ondertussen is hij weer helemaal op de been). Un peu plus tard, un des ouvriers vient nous annoncer que le maçon et l'autre ouvrier sont malades eux aussi. Ils ont de la fièvre et ne sont pas en état de travailler. C'est embétant car nous avons besoin d'eux et à cause de ça nous prenons du retard dans les travaux. Comme nous ne pouvons rien faire aujourd'hui, nous décidons de prendre congé.

Ca fait longtemps que nous avions envie d'aller nager, et comme il fait magnifique, c'est l'occasion rêvée. Il y a un espèce d'étang pas loin et en 15min à vélo nous y sommes. Nous y allons à 6: Aushim, Gil, Loïc, Adam, Camille et Virginie, accompagnés d'un membre du staff nommé Pijon.
Nils se sent trop mal pour nous accompagner et Hannes était déjà parti au subcenter pour la journée, comme certains d'entre nous l'avaient déjà fait avant.

L'espèce de grand bassin creusé qui fait office de piscine contient une eau chaude et de couleur brunâtre mais on s'en fout, on est bien trop contents de pouvoir piquer un plongeon par cette chaleur! Nous encourageons Aushim à entrer dans l'eau: l'infortuné n'aime pas beaucoup la nage.
Il s'élance tout de même, mais reste en zone sûre (c'est à dire ou l'on a pied). Adam ne peut pas s'empêcher d'attraper un poisson mort flottant à la surface de l'eau pour le tenir devant ma figure. Le tenant tellement près de mes yeux, je ne comprends pas tout de suite de quoi il s'agit. Un « bééérk! » dégoûté ne tarde pas à suivre. Nous posons pour la photo dans l'eau, ce qui provoque presque la noyade de Gil et Loïc, auxquels Aushim s'est agrippé de toutes ses forces.

Après la nage, nous nous rendons à vélo rendre visite à la soeur de Pijon, qui travaille à la mission qui se trouve pas loin où nous sommes allés nager.
Pijon est un Bengali très joyeux et aimable, qui ne manque pas de nous montrer qu'il nous apprécie. Sa soeur fait de même: un énorme récipient remplis de morceaux d'ananas au jus de citron et une tasse de caffé nous attendent. Nous vidons le récipient en moins de temps qu'il en faut pour le dire. Je me sers de café bien trop fort, et en porterai les conséquences plus tard dans la soirée. Une fois revenus à Kailakuri, nous sommes à nouveau invités pour jouer au foot. Un autre chouette match clotûre cette belle journée.

Jour 25 – jeudi 29 juillet

Pemière constatation de la journée: Nils n'est toujours pas guéri. Deuxième constatation: le maçon non plus. Une deuxième journée d'inertie s'annonce. Le matin, nous arrosons d'eau le béton et le mortier des briques de notre maternité pendant qu'Adam de son côté accompagne quelques membres du staff de Kailakuri à une visite à domicile chez des patients. Après, nous n'avons plus rien à faire. Ça nous embète que les travaux soient retardés. À cause de ça, nous aurons moins de temps pour voyager que prévu. Nous décidons de faire une ballade l'après-midi. Pas loin de l'hôpital se situe un parc, nommé « Dochalla ». Le parc, qui est en même temps une forêt, est composé de plusieurs parties. Nils décide de nous accompagner, même s'il ne se sent pas encore tout a fait guéri. Nous partons avec nos vélos et nous rendons d'abord dans un petit coin vert, très joli mais visiblement conçu pour les riches, où les gens vont parfois pic-niquer. Ensuite, nous visitons une tour qui donne une vue très étendue sur le parc et ses alentours. Au bas de la tour broutent une jument et son poulain, des vaches et des chèvres. Nous grimpons en haut de la tour pour admirer la vue, qui se révèle être très belle. Ensuite nous rentrons pour l'hôpital.
Le soir, nous mangeons une soupe Knorr que Gil avait apportée en sachets. La soupe en poudre, c'est un changement agréable quand on mange toujours du riz.

Jour 26 - vendredi 30 juillet

Aujourd'hui encore, notre maçon n'est toujours pas guéri. On lui a demandé hier de faire venir une connaissance à lui, qui va reprendre le travail. Ce dernier ne tarde pas à arriver. Nous espérons que ça ne va pas créer trop de problèmes (nous ne savons pas si l'autre maçon est aussi qualifié, etc).
Une bonne nouvelle: notre Nils lui, est guéri! Le voilà qui sourit à nouveau, il était temps.
La matinée se déroule dans le calme. Pendant que Gil et Loïc remplissent de terre les différentes pièces du bâtiment, Aushim, Camille et Virginie arrosent le mortier des briques avec de l'eau (rituel qu'il faut répéter tous les jours, sauf quand la pluie s'en charge). Comme il n'y a que de la maçonnerie à faire pour le moment, l'après-midi, nous ne pouvons rien faire pour aider. Chacun s'affaire donc à ses propres occupations. Gil et Hannes jouent avec les petits enfants, Virginie lit un livre, etc.
Les enfants viennent nous voir tous les jours. Trois d'entre eux sont particulièrement adorables et déjà attachés à nous: Pochondit, un garçon de 7 ans, Iti, sa petite soeur de 5 ans et Bipacha, leur copine âgée de 8 ans.

Le nouveau maçon se révèle être aussi bon que son confrère. Par contre, il a une autre méthode pour maçonner. Il n'hésite pas à critiquer la technnique de l'autre. Nous sentons bien que les deux maçons ne s'aiment pas beaucoup. Mais le nouveau maçon fait avancer rapidement le boulot, nous n'avons donc pas à nous plaindre.

La journée touche à sa fin et la soirée est semblable aux précedentes: douche, repas suivi de jeux de société et discussions, petites disputes, rigolades,...

Jour 27 – Samedi 31 juillet

Aujourd'hui, notre maçon est guéri. Il remballe aussitôt le remplacant. Normalement, nous aurons fini la maçonnerie dans 3 jours. Ensuite, il faudra encore sûrement deux semaines pour le toît et les finitions. La matinée, nous apportons des briques aux ouvriers et jouons avec Bipacha, Pochondit, Iti et leurs petits amis. Une des fillettes qui n'a même pas 10 ans porte un bébé. Ici les gamins trimballent les bébés partout avec eux.

Nous nous étonnons souvent de la confiance que les mères octroient aux enfants en leur confiant les tout petits. Hannes prend le bébé sur ses genoux, qui se met aussitôt à fondre en larmes. Virginie a plus de succès. Bébé la préfère nettement à ce blond bizarre. L'après-midi, nous ne pouvons rien faire pour aider dans la maçonnerie, et pour passer le temps nous regardons un film sur le laptop, excepté Aushim qui vérifie les travaux du chantier ainsi que Loïc et Gil qui sont allés visiter un subcenter.
Petit Pochondit regarde le film avec nous, du début à la fin. Il n'a sûrement rien compris à l'histoire mais n'a pas voulu quitter l'écran de ses yeux. Massud, un des membres du staff qui est en chaise roulante nous rejoint. C'est une personne très aimable que nous apprécions, mais un peu collant parfois. Il nous propose de le rejoindre pour son night shift à 18h pour nous aprendre à donner une piqûre aux patients diabétiques.
A 18h, nous nous rendons chez les patients. Massud nous explique leur système pour détecter le taux de glucose dans l'urine. Chaque patient a une petit carnet dans lequel il doit indiquer son taux de glucose à l'aide de barres. La plupart des patiënt étant illétrés, Kailakuri a développé un système fonctionnant avec des barres, le nombre de barre indiquant le taux de glucose dans le sang et la dose d'insuline préscrite. Ensuite il nous montre comment introduire l'aguille de la seringue dans le bras des patients. Seuls Adam, Loic, Virginie et Camille s'y risquent.

Après nous rejoignons nos dortoires pour déguster un délicieux poulet cuit façon bengali.
Aushim et Virginie n'ont pas de chance: Massud nous rejoint et commence à leur raconter une histoire d'amour (NB de Virginie : Massud était au départ venu donner une leçon de bangla à Camille qui le lui avait demandé, cette dernière s'est désistée au dernier moment et n'a rien fait pour nous secourir!). L'histoire en question dure 1h30 et vous devez savoir que Massud a une voix très monotone et parle très lentement... Pendant que les autres ont fuit devant l'écran du laptop, Aushim et Virginie eux, sont bien forcés de l'écouter. Je crois qu'ils ont eu leur 'dose Massud' pour un bon petit moment. C'est fatigué que chacun regagne sa moustiquaire.

Camille

The working of kailakuri

2010-07-31T07:05:00.033+02:00

Maandagochtend krijgen we een rondleiding van Dr. Baker door het volledige ziekenhuis. Hij wil ons laten zien hoe alles werkt en welke patiënten waar verblijven.

Het ziekenhuis wordt onderscheiden in twee hoofddelen, het inpatient gedeelte en het outpatient gedeelte. Het inpatient gedeelte dient voor patienten die vast in het ziekenhuis blijven, hieronder de patienten met ondervoeding, zwaardere vormen van diabetes en patienten met een nood aan intensieve zorg, later meer hierover. Het outpatient gedeelte zijn eigenlijk dagpatienten, zij verblijven hier niet, ze moeten op bepaalde tijdstippen langskomen voor controles of insulinespuiten. Hieronder vallen de TB patienten (tuberculose), diabetes patienten en de zogenaamde general patients.

Alvorens verder te gaan zullen we even uitleggen wat de structuur en bedoeling van het ziekenhuis is.

De leuze van het ziekenhuis is 'Health for the Poor, By the Poor'. Omdat er zoals in de meeste ontwikkelingslanden geen sprake is van betaalbare gezondheidszorg is het voor armen zeer moeilijk om aan medische hulp te geraken. Er bestaan overheids- en prive-ziekenhuizen maar deze zijn onbetaalbaar voor mensen van de middenklasse en armer. Daarom wou Dr. Baker, de oprichter en nog steeds het hoofd van het ziekenhuis, een andere manier vinden om te zorgen dat arme mensen wel op een voor hen betaalbare manier degelijk behandeld kunnen worden. Een belangrijk onderdeel in deze speciale ziekenhuisstructuur zijn de 'paramedics'. Dit zijn mensen, ook gewoon armen uit de omgeving, die in het ziekenhuis functioneren als dokter maar die eigenlijk geen enkele officiële dokters- of verplegingsopleiding hebben gehad, iets wat in België absoluut ondenkbaar is. De eerste drie weken dat wij in het Kailakuri ziekenhuis verblijven zijn er eigenlijk maar twee echte dokters aanwezig, Dr. Baker uit Nieuw-Zeeland en Dr. Marico uit Japan. Tot teleurstelling van Dr. Baker vertrekt Dr. Marico al de 20e juli. Dr. Marico is geen vaste dokter en verbleef hier maar enkele maanden , Dr. Baker is dus de enige dokter die hier altijd aanwezig is. De meeste paramedics zijn door Dr. Baker opgeleid voor een bepaalde specialisatie, het zijn dus geen volwaardige dokters maar binnen hun vakgebied zijn ze wel voldoende opgeleid om de patiënten goed te begeleiden.

Ook de verpleegsters van het ziekenhuis zijn zogenaamde 'paramedics', ze hebben dus ook geen officiële opleiding gehad maar zijn door Dr. Baker opgeleid binnen een bepaald vakgebied. Wanneer patienten behandeld willen worden wordt er, indien mogelijk, ook verwacht dat er enkele familieleden meekomen om te helpen bij het koken of het tuinieren in het ziekenhuis.

Door deze redenen kan het ziekenhuis blijven functioneren enkel op basis van schenkingen. Om een idee te hebben van de kostprijs gaf Dr. Baker het volgend voorbeeld: De kostprijs van de zorg van alle patienten van het volledige Kailakuri ziekenhuis voor een jaar tijd komt overeen met de kostprijs van de zorg voor vijf patienten in een ziekenhuis in Nieuw-Zeealand gedurende tien dagen.

Terug naar de rondleiding: We beginnen bij het outpatient gedeelte. Alvorens naar de specifieke afdelingen te gaan, passeren we eerst langs de registration desk.

Hier komen de patienten voor het eerst binnen en wordt er gekeken wat het ziekenhuis kan en wil doen voor de patient. Er wordt ook een eerste basisonderzoek uitgevoerd waarbij de bloeddruk en de hartslag gemeten worden. Een grote moeilijkheid voor een ziekenhuis dat als doel heeft enkel de armen te dienen is deze armen van de rijken te onderscheiden. Het probleem is dat arme mensen net de neiging hebben om hun mooiste kleren aan te doen wanneer ze naar het ziekenhuis komen en dat rijken net hun oudste en vuilste kleren gaan zoeken om binnen te kunnen geraken in het ziekenhuis. Hierdoor heeft het ziekenhuis een man ooit langdurig behandeld en achteraf bleek hij een eigenaar van twee bussen te zijn, wat een grote rijkdom betekent. Omdat het ziekenhuis vooral de bevolking uit de regio wil bereiken is het meestal door familieconnecties en huisbezoeken wel mogelijk om na te gaan of iemand in dit ziekenhuis op de juiste plaats is. Er onstaat een ongemakkelijk moment wanneer we aan Dr. Baker vragen hoe een arme of een rijke Bengaal gekleed gaat. Hij besluit om het maar met de wijzende vinger aan te duiden, enkelen van ons doen even of ze niet aan het luisteren zijn.

Naast de registration desk is er een trainingszaal aanwezig, hier wordt aan nieuwe patienten aangeleerd hoe ze met hun eigen gezondheid moeten omgaan. De opleidingen worden gegeven door een van de eerste diabetes-patienten van het ziekenhuis. Veel van de staff-leden zijn voormalige patienten.

De trainingszaal wordt ook gebruikt voor het gebed 's morgens en 's avonds. In tegenstelling tot de rest van Bangladesh is het in het Kailakuri ziekenhuis de gewoonte dat de drie religies bij elkaar zitten voor het ochtendgebed. Hindu's, Moslims en Christenen zingen beurt om beurt hun gebed terwijl de aanhangers van de andere twee religies erbij zitten. Het zorgt elke dag opnieuw voor een mooie ochtendsoundtrack bij ons ontbijt.

Na de registration desk bezoeken we de TB-afdeling, deze bevindt zich onder de veranda van de apotheek en het archief waar ook alle administratie van het ziekenhuis wordt bijgehouden door project manager Pi-Jon.

Het hoofd van de TB afdeling is een goedlachse man genaamd Surutch, een paramedic. Wanneer we langs komen zitten zijn nieuwe assistent en twee patienten bij hem. De behandeling voor de TB patienten is voor de patienten volledig gratis, de medicijnen worden betaald door de Damiaanactie.

De TB afdeling was ook de eerste afdeling van het ziekenhuis en diende vroeger als subcenter voor de Damiaanactie. Bij de TB afdeling wordt niet enkel de variant op de longen behandeld die bij ons bekend is. TB kan ook optreden aan de huid, de keel, de ruggengraat en nog veel andere lichaamsdelen. Door de aanwezigheid van TB patienten hangen er op het domein van het ziekenhuis verschillende bordjes waarop staat dat het verboden is te hoesten en te spuwen binnen het ziekenhuis domein.

Aan de andere kant van de apotheek vinden we de diabetes afdeling, deze is normaal ondergebracht in het hutje waar wij slapen. Deze afdeling biedt hulp aan in totaal 1600 mensen. Omdat diabetes permanent behandeld moet worden is het onmogelijk om de behandeling volledig gratis te houden. Naarmate van je inkomsten betaal je een maandelijkse bijdrage aan het ziekenhuis, deze varieert van 2 tot 100 taka (85 taka = 1 euro, gemiddeld dagloon = 140 taka). De insuline wordt volledig betaald door de Diabetes Association of Bangladesh. Omdat insuline zeer duur is en dus niet zomaar kan uitgedeeld worden komt er veel administratie bij kijken om aan te tonen welke patienten welke hoeveelheden insuline nodig hebben, dit is een van de belangrijkste taken van Pi-Jon.

Het laatste gebouwtje in het outpatient gedeelte heeft de naam 'General Patients'. Hier worden de patenten behandeld met andere aandoeningen dan diabetes en TB. Op het moment dat wij hier langskomen zijn er twee paramedics en twee patienten aanwezig. Omdat er hier veel meer patienten zijn dan in de andere gedeeltes en dit minder eenduidige behandelingen zijn, liggen de wachttijden voor de patienten iets hoger. Het gebouwtje ligt tegen onze eetplaats dus tijdens het wachten amuseren de patienten zich volop met ons eindeloos aan te staren.

Naast de afdelingen van de patienten liggen enkele slaaphutjes, deze zijn voor staffleden die hier permanent verblijven of die te ver wonen om dagelijks naar huis terug te keren. De mannen overnachten in het outpatient en de vrouwen in het inpatient gedeelte.

We steken de hoofdweg over die het ziekenhuis in twee delen opsplitst en komen uit bij het inpatient gedeelte. Eerst passeren we een bouwwerf waar enkele Belgische studenten zich bezig houden met het bouwen van een bevallingsgedeelte. Geen idee hoe ze het in hun hoofd hebben gehaald maar ze zouden zich beter met nuttigere dingen bezighouden zoals hun facebook checken of playstation spelen! ;-)

Eerst bezoeken we de Kitchen en Dining room waar elke dag voor 89 staff-leden en patienten en familieleden (totaal ± 150 personen) een verse maaltijd wordt klaargemaakt. Enkele familileden van patienten en patienten zelf helpen mee bij het klaarmaken van het eten.

Naast de keuken vinden we het inpatient office terug. Hier wordt de administratie van het inpatient gedeelte bijgehouden maar aan de achterkant worden ook patienten behandeld, hier komen we later op terug.

Hierna gaan we langs de echte bewoners van het Kailakuri ziekenhuis. Op alle hutjes hangen bordjes met de naam van de afdeling, de bordjes zijn wel al niet meer correct en worden niet meer vervangen. Ze zijn er in 2007 gehangen omdat de hoogste generaal van het leger (van 2002 tot 2007 werd het land bestuurd door het leger) op bezoek kwam om de gemoederen te bedaren nadat er enkele politiek gevoelige moorden waren gepleegd vlakbij het ziekenhuis. Als geschenk bracht hij vijf stevige koeien mee. Ondertussen is het aantal koeien gestegen tot 12.

In het eerste gebouwtje dat we bezoeken verblijven de vaste diabetes patienten. Buiten staan een tiental mensen ons op te wachten waaronder de Bengaalse nog levende versie van Sonja Gandhi. Voor het hutje staat het labo waar de patienten zelf het suikergehalte van hun urine kunnen bepalen. Het labo is niet meer dan een stenen afwasbak, een proefbuisje, een potje indicator een geolied lont waarmee het mengsel kan worden opgewarmd. Op basis van een kleurencode kunnen de patienten hun suikergehalte bepalen. Er worden vijf controles per dag gehouden die telkens worden aangekondigd door een fietser die met een bel rondrijdt. Op het einde van de dag wordt op basis van de suikergehaltes de nodige insuline dosis voor de patienten bepaald.

Wanneer we bij de patienten staan vraagt Hannes aan hen of ze dit ziekenhuis als een tweede keuze zien omdat ze geen overheids- of prive ziekenhuis kunnen betalen of dat ze tevreden zijn over dit ziekenhuis. Ze antwoorden met een trotse glimlach dat dit en geen ander hun ziekenhuis is en dat ze er zeer tevreden over zijn. Dr. Baker vertelt ook dat door de vele paramedics de patienten hier meer aandacht krijgen dan ze zouden krijgen in een overheidsziekenhuis omdat het personeel daar minder behulpzaam is omdat er gewoon teveel patienten zijn.

Het volgende hutje is intensive care, hier zien we Minhas een vrouw verzorgen met een gebroken heup en een open beenwonde. Minhas is ondertussen een goede vriend van ons, hij is in het ziekenhuis toegekomen wegens ondervoeding. Nadat hij er beter aan toe was is hij een soort verpleger (dus ook een paramedic) geworden en nu studeert hij kunst in Dhaka, we spelen regelmatig een spelletje Jungle Speed met hem. De vrouw heeft duidelijk veel pijn, ze is hier toegekomen nadat haar been was behandeld in een ander ziekenhuis. Dit was heel onverzorgd uitgevoerd, er was gewoon een pin door haar been gestoken en alles werd een beetje rechtgehouden met behulp van een houten plankje, van een echte behandeling was dus geen sprake. De vrouw heeft dan zelf beslist om, waarschijnlijk met hulp, naar dit ziekenhuis te komen voor een betere behandeling. In de ruimte liggen nog enkele andere patienten maar hun precieze rede krijgen we niet te horen. De ruimte wordt in twee delen gesplitst door een scheidingswand waarachter een vrouw met diabetes en accute diarree in isolatie wordt gehouden.

In het volgende hutje zitten de mannelijke patienten met malnutrition (vrij vertaald is dit ondervoeding of te eenzijdige en dus slechte voeding). Een ervan is Dudu (zie foto), een man van rond de dertig met een gewicht van 38 kg.

Vervolgens komen we aan de achterkant van het inpatient office waar op dat moment de twee patienten worden verzorgd die er het ergst aan toe zijn, gevoelige lezers kunnen dit deel best overslaan.

Alvorens we naar binnen gaan vraagt Dr. Baker om geen tekens van afgrijzen te tonen. Links zit een man met een zeldzame huidziekte die zeer gruwelijk is om aan te zien. Van zijn buik tot bovenaan zijn hoofd rot zijn huid eraf waadoor het lijkt alsof hij net uit een grote brand is weggewandeld. Door de zware medicijnen tegen deze ziekte is hij dan ook nog eens diabetes patient geworden waardoor hij waarschijnlijk niet meer lang zal leven. Rechts zit een man die door een slechte behandeling van diabetes blind is geworden. Daarbovenop is hij aan zijn voet een gezwel aan het ontwikkelen zo groot als een ei, het kan het best vergeleken worden met een gezwel van een lepra patient. Uit respect hebben we hier natuurlijk geen foto's van genomen.

Het voorlaatste hutje dat we bezoeken zijn de inpatients zonder intensive care. Hierbij zit een vroeger staff-lid dat zwanger is maar zeer veel moet overgeven. Omdat Dr. Baker haar goed kent wil hij haar nog even in het ziekenhuis houden in het geval er iets zou mis lopen. Ook deze vrouw was patient in het ziekenhuis voor dat ze staff-lid werd. Dr. Baker vertelt dat ze toen ze toekwam blind was door katarakt en nog maar 30 kg woog door ondervoeding, ze kon ook niet lopen omdat ze te zwak was. Na het wegnemen van de katarakt en na haar voldoende eten te geven kon ze terug lopen en steeg haar gewicht op enkele maanden naar 63 kg. Toen haar vader haar kwam bezoeken na al de behandelingen herkende hij zijn dochter niet meer en barstte in tranen uit. Ze raakte er volledig bovenop, werd medewerker van het ziekenhuis, vond een man en raakte zwanger. Helaas loopt deze zwangerschap dus niet zoals gehoopt en moet ze nog onder toezicht blijven, haar man verblijft ook constant in het ziekenhuis. Buiten zit er nog een vrouw met pancreas kanker een vroegere timmerman die voor een gezin van vijf moet zorgen. Door een ziekte waarvan we de naam niet meer kennen is hij nu niet meer in staat om dit te doen.

De rondleiding eindigt bij de afdeling 'Mother and Child Care'. Hier worden vrouwen die in het ziekenhuis zijn bevallen samen met hun baby in het oog gehouden opdat ze de juiste voeding en verzorging zouden krijgen. Veel van de baby's zijn veel te licht voor hun leeftijd.

De rondleiding eindigt en Dr. Baker bedankt ons voor onze vragen en aandacht. Hopelijk heeft de Belgische lezer nu een beter beeld van het ziekenhuis, vragen kunnen altijd gesteld worden via de comments.

Hannes

The world outside Kailakuri

2010-07-28T05:33:00.010+02:00

Dag 18 : donderdag 22 juli

Een dag gelijk een ander op de werf: heel de dag bakstenen stuk kloppen। Gelukkig komen er regelmatig werknemers van Kailakuri ons vergezellen, wat altijd tot een leuke babbel leidt। Ook de kinderen die hier rondlopen komen een handje helpen। Geheel vrijwillig uiteraard, wij passen ons aan lokale gewoontes aan, maar kinderarbeid is een stapte ver.

Zoals de dagen ervoor eindigen we onze werkdag met een voetbalmatch। Voor een keer is zelfs Aushim meegekomen! Aushim zet zich nog meer in dan de rest, waarschijnlijk om te compenseren voor de dagen dat hij niet mee was gekomen। Als goede basketbalspeler en geholpen door zijn enthousiasme vergat hij zelfs even dat het een voetbalwedstrijd was en gebruikte hij zijn handen om een doelpunt tegen te houden. De Bengalen, als fanatieke voetbalfans, begonnen luidkeels “Matthias Suarez” en “Thierry Henry” te roepen (beide spelers gebruikten hun handen om een wedstrijd te beinvloeden nvdr). De match eindigde zoals altijd bij zonsondergang.

Na het avondeten introduceert Hannes het spel ‘jungle speed’ aan 2 stafleden. Beiden hebben het spel snel door en blijken over zeer goede reflexen te beschikken, iets wat bij Camille niet het geval is en waardoor ze keer op keer verloor. We krijgen tijdens het spel te horen dat het wagentje waar Shaupaun inzat, die ons na een week alleen te hebben gelaten terugkwam, gekanteld is. Gelukkig bleef hij ongedeerd en komt hij een paar uurtjes later toch aan. Gerustgesteld beslissen we te gaan slapen, want vrijdag belooft een interessante dag te worden.

Dag 19 : vrijdag 23 juli

Zoals verwacht werd vrijdag een dag die we niet snel zullen vergeten। We waren op de hoogte gebracht dat een groep Belgen, die in Bangladesh zijn voor de Damiaanactie, Kailakuri kwamen bezoeken. We zijn samen met hen op dezelfde vlucht in Bangladesh aangekomen en hadden al wat kennis gemaakt op de luchthaven. Dr. Baker stelt ons voor om in zijn plaats een rondleiding te geven. Ze kwamen rond 11u aan en hun aankomst zorgde voor nog meer verbaasde blikken van de patiënten en dorpelingen van Kailakuri. Zeven blanken is voor hen al ongelofelijk, dus wanneer er 15 blanke vrouwen en 1 jongen aan worden toegevoegd is de verbazing des te groter.

Ze werden door de staf van Kailakuri onthaald met liederen en thee। Een meerderheid vertrouwde of lustte de thee echter niet, wat wij nogal grappig vonden gezien een kopje thee altijd het hoogtepunt is van onze maaltijd। Na een korte inleiding over het project, beginnen wij onze rondleiding van de kliniek. Hannes en Aushim zijn de gidsen van dienst, terwijl de andere Haspatal-leden kennismaken met enkele groepsleden van Damiaanactie (om praktische redenen zal er vanaf nu naar verwezen worden als ‘de Meisjes’, sorry Aaron J). De meisjes luisteren aandachtig naar de uitleg van Hannes en om hen op hun gemak te laten voelen haalt Adam bij zijn stukje uitleg zelfs zijn beste Oost-Vlaams dialect boven. Ze schrokken van de primitieve werk- en leefomstandigheden, zowel voor het behandelen van de patiënten als de manier waarop wij hier logeren. Bij ons bezoek aan het Damiaanactie-ziekenhuis werd ons snel duidelijk waarom. Na de rondleiding werden de Meisjes bedankt door de stafleden van Kailakuri en werd er een afscheidslied gezongen.

Toen was het onze beurt om hun ziekenhuis te bezoeken. Terwijl de Meisjes op hun vans (driewielers met een plank achterop) richting Jalchatra vertrekken, klimmen wij op onze fietsen voor wat in normale omstandigheden een ritje van een uur moet zijn. Een rit van een uur indien alles goed verloopt, wat natuurlijk niet het geval was. De vele gaten in het wegdek, kettingen die om de haverklap losspringen en zelfs 2 kettingen die gewoonweg breken zorgden ervoor dat de rit uitdraaide op een tocht van twee uur. Gelukkig waren de Meisjes zo vriendelijk om op ons te wachten voor het eten. Bij het inrijden van het domein van Damiaanactie viel het contrast met Kailakuri onmiddelijk op. Mooi afgewerkte gebouwen ipv leemhuizen met golfplaten, een oprit met 2 witte jeeps ipv een aardeweg met een kar met 2 grote buffels, een mooi onderhouden tuin ipv ananasvelden. Binnen het hoofdgebouw was het verschil met Kailakuri even groot. Comfortabele zetels ipv een doek op de grond, een mooi gedekte tafel ipv met de ene hand zijn bord te moeten vasthouden om met de andere hand te kunnen eten.

Het was ook even wennen aan de door de frigo gekoelde cola en het fruitsap die op tafel stonden। We moeten toegeven dat we na onze fietstocht toch even hebben genoten van het comfort dat ons aangeboden werd. Toen we hoorden dat we verse groentesoep en pannekoeken als middagmaal kregen, verscheen er eveneens een glimlach op ons gezicht. Het staflid van Kailakuri dat met ons was meegekomen, geloofde zijn ogen niet. Niet alleen was het voor hem de eerste keer dat hij met bestek at, hij kreeg dan nog pannekoeken met choco en confituur aangeboden. Zijn gelaatsuitdrukking was goud waard. We lieten ons even gaan en aten totdat onze maag vol was. Adam liet zich zoals gewoonlijk goed gaan en at op zijn eentje 2 kommen soep en 6 pannekoeken! Shaupaun en Gil laten de kans niet liggen om nog snel een kopje koffie te drinken voor dat het onze beurt was om rondgeleid te worden door de Meisjes.

Het ziekenhuis was ingedeeld in verschillende afdelingen zoals Kailakuri, alleen waren de gebouwen altijd wel iets groter। Een opvallend verschil met het Kailakuri ziekenhuis was dat staff (waaronder de meisjes) en patienten van elkaar gescheiden worden door een groot grasveld, de drempel om met de patienten om te gaan ligt dus iets hoger. De Meisjes toonden ons ook trots het gebouw dat zij helpen bouwen, het wordt een nieuwe afdeling voor resistente TBC-patiënten. Na de rondleiding nodigen ze ons uit om samen met hen een Mandi-dorpje (de lokale etnische groepering) te bezoeken. Daar werden we getrakteerd op een festival met dans, gezang en gedichten. We kregen allemaal een glas van de lokale wijn, gemaakt op basis van rijst. De meningen erover zijn verdeeld. Sommigen slaagden er niet in om meer dan 1 slok binnen te krijgen terwijl anderen tot 4 glazen leegdronken (u mag zelf raden wie... Adam natuurlijk). Om het feest te beëindigen en het hele dorp te bedanken besloten we om samen met de Meisjes de Brabançonne te zingen. Ons initiatief leidde ertoe dat het feest echt lostbarstte. Samen met het hele dorp begonnen we in de regen rond te dansen. Een geweldige ervaring.

Omdat de avond ondertussen al gevallen was en een paar fietsen buiten gebruik waren, werd er ons aangeboden om in Jeep teruggebracht te worden। Juist voor ons vertrek krijgen we nog een pot oploskoffie cadeau van Griet, een van de begeleidsters van de Meisjes। Een cadeau dat we met veel plezier en dankbaarheid ontvingen। We sluiten de dag af door de evenementen nog eens op een rijtje te zetten. We komen tot het besluit dat, ondanks het genieten van de tijdelijke luxe, we veel liever ons avontuur in Bangladesh ten volle ervaren door onze primitieve levensomstandigheden.

Dag 20 : zaterdag 24 juli

Zaterdag begon zoals alle andere dagen। Opstaan, eten, bakstenen stuk kloppen। Na het middageten waren we uitgenodigd door een staflid om zijn winkel die zich 2 dorpen verder bevindt te bezoeken. We vertrokken met negen, verdeeld over 2 vans, een zware opdracht voor de 2 kleine bengalen die ons moeten vervoeren. De gemiddelde van-bestuurder weegt tussen de 40kg à 50kg, terwijl de meerderheid van de groep meer dan 70kg weegt. Een heuse beproeving voor de bestuuders dus, die ze toch succesvol hebben volbracht (mits enige hulp wanneer het bergop ging).

In het naaiwinkeltje werden we getrakteerd op suikerbollen en shingala (wat we ook serveerden op onze eetfestijnen)। Loic kreeg einderlijk de kans aangeboden om pan te proeven. Aushim weigerde nog altijd om nog maar een klein beetje ervan in zijn mond te nemen. Het is dan ook met alle aandacht op hem gericht dat Loic moedig het blaadje in zijn mond stak. Het samentrekken van zijn gezicht sprak boekdelen. Ondanks de walging die te lezen was in zijn ogen, weigerde hij de pan uit te spuwen. Tot nu toe is hij de enige van de groep die het tot het bittere einde heeft uitgehouden, waarvoor hij heel wat respect verdient.

Adam, Hannes, Nils, Gil en Loic besloten om nog eventjes in het dorpje rond te wandelen, kwestie van de lokale sfeer wat op te snuiven। De rest vertrok onmiddelijk terug richting werf. Na een halfuurtje wandelen beslissen de vijf jongens om te voet terug te keren. Terug in Kailakuri horen ze dat Camille en Virginie besloten hebben om vanavond pasta klaar te maken. Pasta die Hannes het land heeft binnen gesmokkeld op vraag van de groep. Iedereen keek dan ook ongeduldig uit naar een nieuw feestmaal, na de frietjes van een week geleden. Nadat Hannes de nodige aankopen gedaan had, begonnen de meisjes aan de saus. De jongens kijken met knorrende maag toe, terwijl Camille en Virginie zich, net als Adam de week ervoor, volledig toewijden aan hun missie. De woorden “het is klaar” leidden bijna tot een stormloop naar de borden toe. Camille en Virginie zorgen ervoor dat iedereen evenveel kreeg. Vanaf de eerste hap werd het al snel duidelijk: de meisjes hadden het voortreffelijk gedaan. Het smaakte gelijk nooit tevoren. Iedereen at tot hij geen hap meer binnen kreeg en sommigen hadden na 3 borden nog altijd niet genoeg gegeten. Het was dan ook met volle maag dat iedereen zijn matras ging opzoeken die avond.

Dag 21 - zondag 25 juli

Zondagochtend kregen we eindelijk de kans om iets anders te doen dan bakstenen stuk te kloppen. We ontbreken aarde voor de veranda en we krijgen te horen dat we deze mogen gaan halen op 300m van onze werf. We krijgen een kar en een paar kudals en beginnen vol enthousiasme aan onze nieuwe opdracht. Heel de voormiddag graven we en vullen we de kar met aarde, rijden er dan mee naar de werf, laden die uit, gaan terug om die te vullen, enz. In de namiddag doen we dit nog een paar keer, maar de zon zorgt ervoor dat de vermoeidheid al snel toeslaat. Om 17u komen 2 kinderen ons halen om met hen te gaan voetballen. We hadden het hen ’s ochtends beloofd en stoppen dus met werken. Na een dag zware arbeid zien we dat de veranda al bijna op de juiste hoogte is gebracht. Het resultaat van een dag zwoegen mag er dus wel wezen. Onze dag eindigt met een voetbalmatch (zonder Aushim, maar met zijn vader!) tot zonsondergang en ’s avonds een spel ‘jungle speed’ met de staff.

Gil

Les jours se suivent mais ne se ressemblent pas forcément

2010-07-25T10:12:00.009+02:00

Jours 14,15,16 et 17; du 18 au 21 juillet.

Voir l'ascension des briques se dérouler à vive allure nous motive tous. Les murs ont désormais atteint une telle hauteur que nos maçons ont besoin d'un échafaudage pour continuer leur travail. Mais où trouve-t-on cela dans un coin aussi reculé? Rien de plus simple, quelques membres de la team accompagne un des travailleurs de Kailakuri pour couper quelques bambous. Les troncs sont nettoyés de leur branches, amenés au chantier et couper sur mesure là bas. Nos ouvriers en transforment même quelques uns en planche (on peut tout faire avec du bambou, ainsi, un morceau assez épais et séché sert de marteau et de levier).

Alors que nous travaillons tous joyeusement ... enfin bon, alors que nous travaillons tous, une surprise nous arrive en avance peu avant le diner: Hannes, un des deux retardataires de la team. Il lui aura fallu moins de temps que nous pour venir de Dhaka, guidé par Pijon, le project manager de l'hôpital Kailakuri, à travers les différents transports disponibles (plusieurs bus, plusieurs riksjas et même de la moto). L'après-midi même de son arrivée il joint déjà ses forces aux autres membres de l'équipe pour préparer l'échafaudage. Une petite partie du jeu de société Wanted anime la soirée alors que Hannes se décide enfin à dormir (il n'aura que dormi très peu depuis son départ de Belgique). Une visite des différentes sections de l'hôpital en compagnie du docteur Baker est prévue pour le lendemain à 9 heures.

L'après-midi commence une activité passionnante sur le chantier, elle va d'ailleurs durer plusieurs jours : casser des briques! Il faut une grande quantité de tout petits bouts de brique pour faire le béton nécessaire à la construction. On découvre également un autre usage au bambou. Il sert de manche à un bout de béton coulé en forme de carré à l'usage très simple : taper le sol pour le rendre plat. Les activités du moment sont donc assez jouissives car elles permettent de se défouler en déployant un peu de force (même si l'effort physique n'est pas nouveau au programme, au contraire!). Malheureusement ce genre d'activité devient vite lassante, et surtout, source de belles cloches sur les mains. Après un tel effort, on nous propose une petite récompense: des feuilles de Pan (prononcé « panne ») que les bengalis mâchent souvent ici. Cependant l'expérience n'est pas aussi agréable que prévue. Malgré les instructions de continuer à mâcher quelques minutes pour obtenir le vrai goût en bouche, les braves s'étant essayés à la feuille de Pan finissent bien vite par la recracher.

Au soir nous chantons tous en cœur et laissons libre cours à nos pulsions d'acteurs. En effet, le lendemain aura lieu une fête pour le départ du docteur Mariko. Le docteur Mariko est une femme de 58 ans venant du Japon. Elle aide le docteur Baker, en tant qu'unique autre médecin diplômé, depuis quelques mois. Elle retourne chez elle pour un ou deux mois pour après revenir aider à l'hôpital Kailakuri. Il nous a été demandé de chanter deux chansons et de monter une petite pièce de théâtre pour participer au spectacle (enfin nous tenons notre parole en acceptant de chanter). Deux langues nationales donc deux chansons. Une des deux chansons devant être notre hymne nationale (à la demande du docteur Baker) et ne la connaissant qu'en néerlandais (grâce à Gil qui est apparemment le seul bon patriote parmi nous) nous devront chanter une autre chanson en français. Après un long débat, tenant compte de l'avis des néerlandophones récalcitrants, nous choisissons de chanter « Cette année là » de Claude François. La pièce caricaturera notre séjour et peut se résumer en quelques mots : Arrivée, les filles au travail pendant que les garçons regardent, les joies de la cohabitation avec les moustiques sur un rythme de Queen (ils finiront par avoir notre peau!), finition du bâtiment et départ en catastrophe après que ce dernier s'écroule suite à une tape amicale.

Une balade à vélo et la visite d'un autre village, où se trouve le menuisier qui va nous fournir le bois pour la construction, sont prévues après la fête pour Mariko.

En fin d'après-midi les garçons (sauf Aushim) partent communiquer avec les jeunes du coin avec le langage universel du foot. Activité qui se déroule bien car une chouette partie a lieu et un autre match aura lieu le lendemain.

Après le repas, une partie du jeu de société « Jungle Speed » anime la soirée. Le jeune Minhaz, qui nous avait déjà demandé d'envoyer un mail pour lui car il n'a ni adresse e-mail ni accès à internet, nous rejoins et nous l'invitons à jouer avec nous. Nous passons tous une agréable soirée en sa compagnie.

Nous sommes désormais mercredi 21 juillet, la matinée est marquée par des pluies torrentielles (le terme est très adéquat) empêchant l'avancement du chantier. La pluie s'étant à peine calmée après le diner, nos ouvriers sont congédiés et nous en profitons pour nous reposer un peu. Alors que la pluie s'est un peu calmée, on vient nous prévenir que nous sommes tous invités à une dernière petite cérémonie pour le docteur Mariko. Malheureusement les filles ne sauront pas y assister, elles sont parties tôt ce matin pour visiter un des sub-center pour le traitement du diabète de l'hôpital Kailakuri (il y en a trois différents, qui sont actif un jour par semaine, le mercredi l'un, vendredi un autre et samedi le dernier). Ces visites ne peuvent se faire qu'à deux maximum (à cause du nombre de vélos disponibles) et nous nous répartissons donc les jours de visites.

La cérémonie pour le docteur Mariko est animée de chants divers, de poèmes; de prières et d'accompagnement musical. Après quelques speechs, des fleurs et des vêtements offerts, l'atmosphère devient plus informelle et on nous sert du Dutcha (nos thé au lait adoré). Les discussions sont un peu plus variées et nous nous penchons sur le fonctionnement d'un de leur instrument, une sorte de piano à vent. Pour jouer cette instrument, une main joue les notes et l'autre main actionne le souffleur comparable à un accordéon.

Après avoir fait nos adieu au docteur Mariko, les garçons se sentent à nouveau d'attaque pour un match de foot contre la jeunesse locale. La pluie a beau avoir cessé le terrain est encore trempé. Cela se révélera être sans importance peu de temps après alors qu'une pluie diluvienne vient transformer le match de foot en match de waterpolo. Après quelques concertations les joueurs des deux communauté se mettent d'accord pour continuer le match sous la pluie. Moment inoubliable pour nous tous alors que tous les joueurs, nous compris, ne cessent de glisser et de tomber à terre. Le ballon arrête régulièrement sa trajectoire de façon très abrupte au milieu d'une profonde flaque d'eau. Les gardiens ont du mal à saisir le ballon trempé et glissant aux rares occasions où les joueurs arrivent debout devant le goal. Petite précision, pour les deux derniers matchs nous avons décidés de mélanger les équipes pour équilibrer le jeu et créer des liens plus forts avec les jeunes bengalis.

La tradition du jeu de société au soir est désormais bien implantée et nous la respecterons encore ce soir. Une partie de Wanted se tire en longueur jusque assez tard pour aller au lit presque juste après. Ainsi se termine ce rapport. Plusieurs activités auront lieu les jours suivants, rendant probablement les prochains rapports très intéressants.

And it grows, and it grows, and it grows, ...

2010-07-19T14:11:00.005+02:00

Dag 10 en 11: 14 en 15 juli 2010

Vandaag zullen Nils en Adam met de fiets naar een subcenter voor diabetici trekken, voor de hele dag. Daarom zijn ze ook zeer vroeg wakken, zoals de ijverige meisjes die stipt om 7u20 bij ons (de jongens) aanwezig zijn voor het ontbijt. De andere jongens worden stilaan wakker. We krijgen een leuke verrassing: naast een lieve « goedemorgen » van de twee meisjes krijgen we ook iets nieuws als ontbijt: « shemai », een soort rijstpap met lekkere kruiden. Iedereen is het eens, shemai als ontbijt is veel beter dan rijst!

Terwijl die twee jongens gaan fietsen gaan de andere werken op de werf. Vandaag proberen we mee te metsen, maar al snel blijkt dat metsen niet zo gemakkelijk is. Virginie en Loïc leren snel, maar toch wordt er besloten om het metsen over te laten aan de Bengaalse metser en een van zijn arbeiders. Hij kan het immers veel beter en sneller. We zorgen voor de rest: bakstenen brengen tot dichtbij de muren en het zand voor het cement zeven.

Het weer is spijtig genoeg zeer slecht. Terwijl we de zon net vreesden, is deze de laatste dagen nog niet tevoorschijn gekomen. Van tijd tot tijd valt er regen die de werken tijdelijk stillegt. Door de hoge vochtigheidsgraad zitten we hier ook met een tekort aan kleren, het duurt eeuwenlang voor dat ze drogen!

Het goede nieuws is dat op het einde van de werkdag, om 17h30, de funderingen van de buitenmuren klaar zijn.

De dag erna, op 15 juli 2010, is de zon nog altijd onzichtbaar. We beginnen zeer vroeg met werken, aangezien we de regen al voelen aankomen. Nu de bakstenenfunderingen van de buitenmuren klaar zijn, kunnen we deze vullen met aarde. Dan pas zullen de funderingen echt klaar zijn. Ondertussen zijn de metsers begonnen met de funderingen van de binnenmuren.

Na de middagpauze hebben we ineens recht op 2u stortregen. Aangezien we niet kunnen werken maken we nog wat beter kennis met de werkmannen. Ze laten ons Bengaalse muziek horen via hun gsm en vragen meer informatie over Gil zijn notebook. Ze vragen zich af hoe de foto's die we trekken op de notebook terechtkomen. Na 2 uur kennismaking kunnen de werken opnieuw beginnen. De aanwezige gaten vullen is niet meer mogelijk, want de aarde is hier zo compact (goed voor de fundering!) dat ze na de regenval aan elkaar blijft plakken en zeer moeilijk in stukken te hakken is. De metser heeft ons momenteel dus niet echt meer nodig, behalve dan om af en toe bakstenen tot bij hem te brengen.

Het gisteren bestelde cement komt aan, maar door de weersomstandigheden zakt het kleine kamionetje in de modder, op 75m van onze stockageruimte. Met z'n allen helpen we de 30 zakken van 50 kg cement te dragen naar de ruimte. De stoere gespierde jongens (op mijzelf na) ontbloten hun torso en kunnen zonder probleem elk 1 zak dragen. De anderen gebruiken een kruiwagen of doet het per twee. De meisjes maken gebruik van deze gelegenheid om de jongens te bewonderen.

Balans van de dag: de 4000 bakstenen beginnen stilaan op te geraken en de funderingen zijn klaar!!!

Dag 12 en 13: 16 en 17 juli 2010

Nu dat de funderingen klaar zijn, werken we allemaal samen om ze met aarde te vullen. Ter beloning van ons enthousiasme schijnt de zon weer. Vandaag hadden we echter liever geen zon gezien want hij zorgt ervoor dat iedereen na een halfuur in zijn eigen zweet drijft.

Om 10uur worden we door onze kok beloond met vers limoensap (even lekker als tijdens de eetfestijnen). Op zo'n moment is er niets lekkerder!

Onze kok begint stilaan onze smaak beter en beter te begrijpen. De verschillende gerechten worden klaargemaakt in samenspraak met ons, en rijst als ontbijt is een ver verleden: vanaf nu geen rijst meer als ontbijt! Oef! De maaltijden worden meer geapprecieerd, ook al is het altijd rijst, omdat er meer gevarieerd wordt met groenten en vlees. Om nog meer variatie te hebben, besloten we om morgenavond zelf het avondmaal klaar te maken: frieten!

Het blijft heel de dag schoon weer, we kunnen dus snel vooruit met de werken. In 8 uur tijd zijn de funderingen volledig af (gevuld met aarde enal) en zijn we een stuk vooruit betreffende de gewone buitenmuren.

Op het einde van de dag zijn de 4.000 bestelde bakstenen nog niet aanwezig. De tractor zat blijkbaar ergens vast maar is wel onderweg. We beginnen te vrezen dat we morgen niet zullen kunnen metsen want onze vooraad aan baksteen is bijna volledig op (er blijven een tiental bakstenen over).

Na al dit zwoegen is het tijd voor een welverdiende douche. Een Bengaalse vrouw doet aan Camille het vriendelijke voorstel om haar te wassen. Het meisje gebruikt alle mogelijke gebaren om de vrouw weg te krijgen uit de douche. Wanneer dit eindelijk lukt, gaat de vrouw hetzelfde voorstel aan Virginie doen, die evenzeer het voorstel haastig afwimpelt.

Juist voor het avondmaal krijgen we een telefoontje van de bakstenenverkoper, zijn tractor met 2000 bakstenen zit op 700m van de werf gebloqueerd in de grond. Een van de wielen is in de gracht geraakt waardoor zijn laadwagen aan het kantelen is en de bakstenen niet langer veilig zijn! De laadwagen wordt snel leeggemaakt en dankzij een andere kamion wordt hij uit de gracht getrokken.

Ondertussen zijn we gaan eten en rond 21u gaan we opnieuw helpen. De laadwagen wordt gevuld met 1000 bakstenen, naar de werf gebracht en op de werf uitgeladen. We keren dan terug om de overblijvende bakstenen op te halen en om 23h laden we de laatste bakstenen uit op onze werf.

De meisjes doen 's avonds en heel onaangename ontdekking in hun slaapplaats: een schorpioen wandelt zomaar over de muur naast hun bed. Gillend maken ze een eind aan zijn leven met Camille's schoen. Tien minuten nadat ze in hun bed zijn gekropen luidt er weer gegil: een enorme spinnencocon is op Camille's muskietennet gedeponeerd door een of andere spin. Virginie toont zich moediger dan ooit: zij die spinnen zo vreest, durft de cocon los te prutsen en buiten te gooien. De meisjes willen immers niet wakker worden in gezelschap van duizend mini-spinnen.

De zon op dag 13 schijnt nog harder dan de dag ervoor. We kijken er naar uit om vanavond frieten te bakken onder leiding van haspatal-kok Adam.

Maar eerst moeten we gaan werken. Terwijl de metser de muren verder optrekt, maken wij de niveau's net buiten het gebouw gelijk. De overblijvende aarde gebruiken we in de verschillende ruimten van het gebouw om de vloer te verheffen. Deze moet immers 7 inches (17,5 cm) verhoogd worden. Daarop zullen we een laag bakstenenvloer aanbrengen en daarboven een soort chappe, maar dit is slechts voor binnen een paar weken.

Zo zijn we de hele ochtend bezig. Net voor de middagpauze hebben we het niveau bijna overal gelijk gemaakt. Wel moet er in de drie ruimtes nog een beetje extra aarde, die we van de plaats die momenteel de veranda vormt gaan kappen. De veranda gaan we vervolgens weer aanvullen met van elders aangebrachte aarde. Dit is weliswaar een taak voor morgen, want tijdens de namiddag is de zon zo hard aan het schijnen dat aarde kappen onmogelijk is.

We beslissen daarom om het zand (dat eerder aangebracht werd op de plaats waar de eerste lading 4000 baksteen uitgelaten werd) te gaan halen met de bengaalse kruiwagen.

Na 6 keer heen en weer gaan is het pauze voor iedereen. Ik blijf nog met de meisjes (de werf bevindt zich net voor hun slaapplaats) om daar het verslag te schrijven en zo ook de metsers te helpen met het beslissen ove de geschikte plaats voor de vensters en deuren. Adam is ondertussen met mijn vader en de kok de boodschappen gaan doen voor de frieten.

's Avonds geeft chef kok Adam de nodige bevelen aan zijn vrienden om de 8kg's patatjes te schillen en te snijden. In één uur waren ze allemaal gesneden in fijne frietjesvorm. Het bakken zelf ging veel trager en was ook veel moeilijker. We konden er niet zoveel tesamen bakken en vaak waren ze langs de buitenkant verbrandt. Ook waren ze heel vettig. Door tijdstekort konden we slechts de helft van de frieten bakken, en iedereen ging slapen met een lege maag. De kok ging thuis nog rijst eten, want hier in Bangladesh is het zo: als je geen rijst eet, dan heb je niet gegeten.

Frieten maken was dus een zeer toffe ervaring, maar lekker was het niet echt. Toch verdienen Adam, Nils en Gil een dikke proficiat, want het zo lang volhouden voor het hete vuur is iets dat ik nooit zou kunnen.

Aushim

Thanks to all of you ;)

2010-07-19T13:17:00.002+02:00

Eerst en vooral, bedankt voor al jullie commentaren! Wanneer we eens op internet gaan, vaak tijdens het avondmaal, lezen we alle commentaren luidop in groep. Dit is altijd een plezant moment! Zoals gevraagd, ziehier de groepsfoto getrokken op 17 juli 's ochtends.

Indien jullie ons telefonisch willen bereiken, kunnen jullie dit doen op volgende nummers:

008801738549495 (Aushim)

008801738483937 (Camille/Virginie)

008801738315579 (Adam)

Tout d'abord, merci pour vos commentaires! Quand nous allons sur internet, souvent le soir, nous lisons les commentaires à voix haute en groupe. C'est toujours un moment très chouette!

Comme demandé, voici ci-dessus la photo du groupe tiré le 17 juillet matin.

Si vous voulez nous joindre par téléphone, voici nos différents numéros:

008801738549495 (Aushim)

008801738483937 (Camille/Virginie)

008801738315579 (Adam)

Come here little bricks…

2010-07-15T13:33:00.007+02:00

Jour 7 – 11 juillet 2010

Les briques sont arrivées hier soir. Malheureusement le camion qui les transportait était trop grand et n’a pas pu les amener sur le chantier même, les ouvriers les ont déchargées sur la rue principale. Nous avons du transporter ces quelques 4000 briques nous-mêmes, par le petit chemin de terre qui relie la « grande » rue au chantier. Pour ce faire, le staff de l’hôpital nous a prêté deux charrettes. Adam apprend vite à manier comme un chef la charrette, que l’on tire grâce à un vélo, et Nils apprend tout aussi vite à en profiter, se faisant transporter dès que celle-ci est vide.

Les ouvriers forment un parterre de briques, où ils pourront former le mortier, tandis que nous les posons en tas autour du chantier. Le maître-maçon commence déjà à poser des briques dans les fondations creusées. Gil découvre qu’il est malheureusement allergique à la poussière de brique. Il commence à se gratter, et de petits points rouges apparaissent sur tout le haut de son corps. Mais très vite, tout le monde est obligé d’arrêter, car il commence à pleuvoir. Et même si la pluie au début est assez légère, Il ne tarde pas à tomber des cordes, qui trempent non seulement les membres de l’équipe, mais aussi les routes, faites majoritairement de terre, les rendant difficilement praticables.

Tout le monde se rend chez les garçons, et l’on mange peu de temps après le repas de midi. Comme il pleut toujours, Loïc en profite pour nous apprendre un jeu qu’il a ramené avec lui de Belgique : « Wanted ». Au début assez difficile et confus, tout le monde a environ tout compris après une petite partie. Tout le monde sauf Camille, occupée avec le GSM durant les explications, et qui était un peu perdue lors de la « vraie » partie. Chouette jeu qui nous fera bien passer le temps quand il pleuvra ces prochains jours. Le soleil fait à nouveau une apparition en fin d’après-midi, nous en profitons pour travailler encore une petite heure.

En fin de soirée, une femme très gentille, Rahella, vient un peu parler aux filles (parler est un bien grand mot, quelques mots de vocabulaire bengali et un peu de langage du corps). Elle les traine par la suite vers la cuisine, où elle oblige presque Camille et Virginie à manger le repas préparé pour les malades. Au fil du repas, le nombre de personne venus les voir s’agrandit. Malgré l’attention qui leur est portée, elles arrivent enfin à leur faire comprendre qu’elles sont attendues autre part, et rejoignent les garçons pour la soirée.

Certains Bengalis ont invité les garçons à venir voir la finale de la coupe du monde ce soir, à minuit et demi, leur assurant que l’électricité ne sera pas coupée lors de la diffusion. C’est donc sur une petite télévision en noir et blanc qu’Adam, Gil et Loïc sont allés voir le match parmi les habitants locaux. Match pas très passionnant (Loïc se brûlant le pied sur le repoussoir à moustiques étant apparemment le point culminant de cette soirée), et même prolongé à leur grand désarroi, c’est en trainant les pieds que les garçons sont rentrés se coucher vers 3h du matin.

Jour 8 – 12 juillet 2010

Quand les filles arrivent vers 7h30 chez les garçons pour le petit-déjeuner (de l’omelette, des palatas, et du thé, miam !), la plupart sont encore en train de dormir. Aushim et Nils arrivent encore à s’extirper de leur lit à notre arrivée, et mangent avec nous. Comme il ne pleut pas ce matin, Aushim réveille les autres pour qu’ils nous aident à transporter les briques. Gil se réveille aussi, sans doute par solidarité, mais ne tarde pas à somnoler sur la terrasse du « dortoir » des filles. Malgré quelques petits problèmes (une charrette cassée, pneus à plat), les 4000 briques sont sur le chantier avant midi.

Les ouvriers ont aussi commencé à préparer le mortier. Ils mettent le sable et le ciment en tas sur le parterre de briques, et mélangent le tout à l’aide d’une sorte de pelle-pioche (que nous avons déjà utilisée pour creuser les fondations). Ils créent ensuite une sorte de puits et y versent l’eau, qu’ils mélangent petit à petit pour obtenir du mortier. Le maçon a ainsi pu vraiment commencer la maçonnerie.

Toutes les briques étant déplacées, nous avons l’après-midi libre. Les garçons qui ont vu le match de foot en profitent pour faire une sieste, tandis que les filles font leur lessive. Des enfants viennent sur le chantier, et Camille et Virginie en profitent pour leur mettre un peu de musique, « Grease », sur laquelle Camille s’empresse de danser. Nous leur montrons aussi quelques cartoons sur internet, qu’ils semblent apprécier.

Malgré la sieste, tout le monde est assez fatigué et va se coucher assez vite après le repas.

Jour 9 – 13 juillet 2010

C’est à nouveau assez tôt que nous nous réveillons. Mais une bonne surprise nous attend au petit-déjeuner : des ananas ! Ceux que nous avons commandé ne sont toujours pas arrivés (ceux cultivés dans la région sont bourrés de pesticides et sont exportés dans nos pays), mais notre cuisinier nous a gentiment donné des ananas de son jardin pour assouvir notre faim.

Il a plu toute la nuit, et encore le matin au réveil. L’idée de travailler aujourd’hui est vite abandonnée, mais le maçon nous propose de visiter la forêt de caoutchouc à côté de chez lui. C’est donc tous ensemble que nous partons nous aventurer pour la première fois hors du village. Nous nous dirigeons d’abord vers la maison du maçon, et devons pour ce faire traverser un pont fait de quelques tronçons de bambous. Heureusement, tout le monde traverse cette épreuve sans trop de difficulté, et nous reprenons le chemin boueux à travers différents champs et villages.

Une fois arrivés dans le village du maçon, celui-ci nous invite chez lui et nous offre du thé et de bons biscuits dont le gout nous rappelle les petits Lu de Belgique. Plusieurs personnes nous observent à travers les fenêtres de la maison, nous faisant vraiment sentir comme des animaux dans un zoo.

Nous reprenons la route vers la forêt. Là, les ouvriers nous montrent comment récupérer la sève des arbres de caoutchouc. Sur certains arbres se trouvent déjà de la sève sèche en forme de fil, avec lesquels nous jouons comme avec des élastiques. Un des ouvriers récupère différents fils pour former une petite balle, qu’il nous donnera à la fin de la promenade. Le maçon nous propose de partir voir le bureau de l’entreprise qui produit le caoutchouc. Nous le suivons et entamons une belle et longue ballade à travers la forêt, tout en essayant d’éviter les flaques d’eau et les zones trop boueuses. Nous croisons sur le chemin plusieurs paysans, des petits enfants qui dirigent des troupeaux de vaches, des femmes qui travaillent et transportent sur leur tête de grandes branches d’arbres.

Le bureau et l’usine sont fermés aujourd’hui, à cause de la pluie de la nuit et la matinée. Certaines personnes sont pourtant présentes et nous expliquent comment est fabriqué le caoutchouc. Nous nous reposons quelques instants avant de reprendre la longue marche de retour qui nous attend : une heure de marche dans la forêt, et 30 minutes de marche par la suite pour retourner au village. Avant de partir, un de nos ouvriers remarque un arbre à carambolas. Très contents de pouvoir manger un nouveau fruit, nous remplissons nos quelques sacs de cette chouette trouvaille.

Malheureusement, sur le chemin de retour, il recommence à pleuvoir, et pas qu’un peu. Il drache quelques temps, rendant les routes encore plus boueuses qu’elles ne l’étaient déjà. Tout le monde sort son k-ways (tous sauf Loïc, qui décide plutôt d’enlever son t-shirt), protège appareils photo et caméra, et regarde bien où il met les pieds.

Après avoir quitté la forêt, nous nous arrêtons à une sorte de petit café de route pour y boire du thé. A nouveau, tous les habitants en profitent pour se rincer l’œil, une myriade d’enfants se tient devant la fenêtre et posent devant l’appareil photo de Adam.

Nous repartons vite, et arrivons à Kailakuri à 15h30. Nous mangeons notre repas de midi, et tout le monde s’occupe le reste de la journée jusqu’au repas du soir. Repas qui s’est animé à la venue de plusieurs visiteurs, notamment une araignée qui s’est jetée sur une mouche est s’est empressée de la manger, ainsi que d’un insecte vert, une sorte de sauterelle volante. La marche ayant fatigué tout le groupe, personne n’aura du mal à s’endormir cette nuit.

Virginie.

Let's begin!

2010-07-12T11:29:00.002+02:00

Dag 5: 9/7/2010

We moesten deze morgen vroeg opstaan omdat de werken begonnen om 8:30. De meesten sliepen gewoon niet en voor de mensen die wel een oog dicht gedaan hebben leek het 4 uur 's morgens door de jetlag. We waren dus niet al te fris op onze eerste werkdag.

Het ontbijt was Palata met groenten, een mooie afwisseling, want nomaal is het hier drie keer per dag rijst met groenten en een geel pikant sausje dat 'Daal' genoemd wordt. We hebben een kok en een assistent in dienst genoment die voor ons lekker Bengaals koken in het keukentje dat bij de slaaphut van de mannen bijgebouwd is.

De metser stond klaar met twee helpers toen we op de bouwsite aankwamen. We begonnen de touwen te spannen die de plaats van ons gebouwtje aanduiden. Na lang meten en nog een beetje input van dokter Baker en Roton over de exacte plaats was die taak afgewerkt en konden we beginnen werken.

Er moesten een paar kleine bomen omgehakt worden en de funderingen moesten gegraven worden. Op aanraden van de aannemer uit Dhaka gaan we de funderingen uit bakstenen maken. Daarvoor moeten onder de buitenmuren greppels gegraven worden van 2 foot diep (60 centimeter, de Bengalen gebruiken de Engelse maten, het was wennen aan het rekenen in hun twaalfdelig stelsel) onder de binnenmuren moeten ze maar 1 foot diep zijn. De funderingen zijn drie bakstenen breed, dus de greppel moet zeker 15 inch breed zijn (40 centimeter).

Veel graafwerk dus.

De Bengalen gebruiken geen gewone spades, maar doen alles met een hak. Het was dus gewoon worden voor ons om daarmee te graven. Het is warm en onze condtie is slecht, we konden dus niet op het Bengaalse tempo werken, maar werkten in shifts zodat de helft van ons kon uitrusten en veel water drinken in de schaduw terwijl de rest aan het knoeien was met de hak en aan het zweten als een paard.

De mensen van het ziekenhuis hebben vrijaf op vrijdag en kwamen dus met plezier een handje helpen met het graven. Ze brachten thee (de Bengaalse variant is altijd met melk, vers van de koe en een eetlepel suiker per tas, lekker!) en limoensap met suiker en zout erin voor ons zweet.

Camille en Virginie kregen de kans om een bevalling bij te wonen. De vrouw moest heel veel overgeven zodat Camille de bevallingsruimte moest verlaten, ze stond op het punt een appelflauwte te krijgen. Later keerde ze terug om toch nog de bevalling bij te wonen. Helaas is het kindje gestorven.

's Avonds sleepten we ons naar onze hut om daar een beetje te bekomen bij een portie rijst met groenten. Toen het donker geworden was kwam Shaupaun terug van Madrapur met 600 kilogram cement in een driewielertaxi en het goeie nieuws dat de bakstenen de dag erna geleverd zouden worden.

Nadat de zakken cement uitgeladen waren kropen we allemaal doodmoe in bed om daar wakker te gaan liggen

Aushim voerde heroishe gevechten met een spin die in de buurt van zijn muggennet zat en Nils slaagde er in om het toilet verstopt te krijgen, alle Bengalen zeggen nu dat we te veel eten krijgen.

Dag 6: 10/7/2010

We moesten opnieuw vroeg uit de veren om te gaan werken en aten rijst met groenten als ontbijt. We werkten de graafwerken voor de fundering af, controleerden of ze wel pas lagen en begonnen het zand te zeven dat hier ligt.

Op het einde van de dag werden de bakstenen geleverd, 4000 stuks in een vrachtwagen die we morgen allemaal naar de bouwsite mogen verslepen.

De dag eindigt nu met een gigantische regenbui en een beetje onweer (naast mij ontdekt aushim net dat het dak lekt boven zijn slaapplaats) maar we houden de sfeer erin en zeker nu alles lekker begint te ruiken naar eten (rijst met groenten).

ADAM

Good mooorning Kailakuri!

2010-07-09T03:49:00.006+02:00

Jour 3 et 4 – 07 + 08/07/2010

Grâce à l'entrepreneur nous avons tout de même un véhicule pour aller jusqu'à Kailakuri. On le remercie grandement pour cela, malgré le fait qu'on ait dû passer cinq heures serré à 10 dans une camionnette avec de la place pour huit. Malgré la langue qui nous sépare, ils ont facilement compris nos plaintes après deux ou trois heures de route et ont proposé une pause. On nous offre à chacun une noix de coco percée remplie de jus un peu amer et chaud, ainsi que des sortes de petits fruits, appelés Ambra, au bout d'un bout de bois roulé dans une poudre rougeâtre (du piment et du sel). Une fois le jus de coco bus, les noix sont coupées en deux devant nous et on nous invite à manger le contenu de la noix, qui a un gout similaire au jus.

Plus nous nous éloignons de Dhaka, plus les routes se détériorent, voir disparaissent. Malgré que le nombre de kilomètres qui nous séparent de Kailakuri s'amenuisent continuellement, les trous dans la route tous les deux mètres nous forcent à rouler à une allure de tortue, augmentant considérablement la durée du trajet.

Finalement nous arrivons à Kailakuri en demandant régulièrement des indications aux passants, occasions que ne manquent pas tous les gens aux alentours pour regarder d'un air ahuri les étranges personnes à la peau blanche dans la camionnette.

Dès notre sortie du véhicule nous sommes chaleureusement accueillis par un petit comité mené par le docteur Baker. Sans même pouvoir sortir nos bagages ou ranger quelques affaires nous sommes amenés dans une maisonnette comme il y en a beaucoup à Kailakuri. Apparemment une cérémonie d'accueil complète est prévue pour nous, Aushim a déjà l'air d'être considéré comme un héro local, à son grand désembarras. A ce stade nous n'avons plus mangé de repas complet depuis huit heures du matin et certains d'entre nous doivent d'urgence aller aux toilettes. Cependant, impossible de s'esquiver devant un accueil pareil. Sur le sol se trouve un tapis basique, juste pour recouvrir le sol pour s'asseoir sur autre chose que de la terre. Bien utile car nous nous asseyons tous par terre parmi la quantité énorme de gens déjà présent dans une si petite pièce. La cérémonie est ouverte avec plusieurs chansons locales, dont la première remercie le créateur. Quelques speechs de remerciements du docteur Baker, toujours traduits en Bengali. Nous recevons chacun un magnifique petit bouquet de fleurs. Baker invite Aushim à faire un petit speech improvisé, ce qui le prend tout à fait à revers. Après avoir marmonné un petit merci discret, Baker traduit le speech en y ajoutant un peu plus d'éloquence. Pour terminer, ils nous demandent de leur chanter une chanson dans notre langue, malheureusement nous avons tous momentanément perdu toute notre créativité. Nous jurons de leur offrir une chanson le lendemain, promesse que, je peux déjà le dire en écrivant ceci, nous ne tiendrons pas. Cependant, renforcés par le savoir qu'ils ne comprendront pas ce qu'on chantera en néerlandais, nous pensons leur chanter un simple « joyeux anniversaire » avec beaucoup d'enthousiasme. La cérémonie terminée on nous sert un repas complet, l'occasion parfaite d'apprendre à manger avec nos mains devant nos hôtes amusés par notre piètre performance (mis à part Aushim, Shaupaun et Camille qui se sont apparemment secrètement entrainés).

Ici, le soleil se couche très tôt, vers 19h30 et se lève vers 5h30, les nuits durent presque 10h. Aidés par la chaleur et la fatigue du trajet nous entreprenons d'aller dormir tôt, comme les autochtones. Nous nous installons en vitesse dans le bâtiment mis à notre disposition. Les garçons et les filles ne peuvent cependant pas dormir ensemble. L'hôpital de Kailakuri (qui est presque un petit village dans le vrai village de Kailakuri), est uniquement habité par les patients, leur famille si elle est présente et les membres du staff qui habitent trop loin. Toutes les femmes présentes dans l'hôpital dorment du côté est de la route et les hommes du côté ouest, où le soleil se couche.

Nous avons chacun notre moustiquaire déjà installée dans une maisonnette assez grande par rapport à la norme locale. Nous dormons donc à six dedans, il y a heureusement un ventilateur de plafond pour nous rafraichir. Cependant, comme l'électricité ici est encore plus rare qu'à Dhaka et tombe à des moments tout à fait aléatoires pour parfois plusieurs heures, on devra souvent s'endormir sans ventilation. Ici pas de douches, mais des pompes mises à différents endroits à l'extérieur, à l'abri des regards par une haie de bois laissant dépasser la tête, très pratique pour continuer la conversation avec les gens sur la terrasse. On verse de l'eau dans un grand seau et on se verse de l'eau dessus avec une petite cruche. La nuit étant déjà tombée il faudra apprendre à se doucher dans le noir ce soir. Cela donne l'occasion de se laver avec une vue sur un ciel étoilé incomparable au ciel nocturne Belge. Les toilettes sont assez simples : un trou dans le sol entouré de quatre murs de bois fin et un toit au cas où il pleut. Une cruche qu'on remplit d'eau fait office de chasse d'eau pour les deux mois à venir.

S'endormir s'annoncera plus compliqué que prévu au fur et à mesure qu'on fera connaissance avec les bêtes et insectes locaux. Nos moustiquaires offrent une vue imprenable sur les araignées et autres qui grimpent au-dessus de nous. Gil est apparemment un grand fan des araignées car il est resté éveillé une bonne partie de la nuit pour chercher celle qu'on avait chassé de sa moustiquaire. Après une longue attente immobile à attendre le sommeil, sans doute encore à cause du jetlag, nous finissons par nous endormir bercés par des bruits étranges et variés dont nous préférons ignorer l'origine.

La journée suivante s'annonce compliquée, plusieurs imprévus sont survenus. Il faudra profiter de notre réunion du lendemain avec le docteur Baker pour mettre plusieurs choses au point. Shaupaun ainsi que Mr. Roton, responsable administrative de l'hôpital Kailakuri, organisent une réunion avec un expert maçon pour organiser le planning des travaux: le début des travaux commence demain à 8h30. Ce maçon s'occupera également de nous procurer les ouvriers nécessaires pour nous aider à la construction. Les garçons du groupe, étant bien plus intéressés par un match de foot que par la réunion, ils organisent une rencontre avec des jeunes Bengali pour faire un match sur un terrain à dix minutes de la clinique. Le match s'annonce palpitant, nous avons devant nous un joueur Bengali mieux équipé que nous, maillot et short de foot, mais surtout chaussures de foot avec crampons bien utile sur ce terrain très rudimentaire garni d'une variante intéressante d'excréments animaux.

Le match se termine après un peu plus d'une heure sous le soleil tapant du Bangladesh avec une défaite Belge, au grand plaisir de nos spectateur locaux. Les prouesses de Gil et les arrêts d'Aushim entre les bouses de vaches n'étant pas suffisants pour venir à bout de cette équipe Bengali chevronnée et d'apparence insensible à la chaleur et au soleil.

La fin de la journée se déroule calmement tous ensemble près du bâtiment où dorment les garçons, devant un repas composé pour la troisième fois de la journée de riz. Une routine s'installe.

Loïc

First days in Dhaka

2010-07-07T15:12:00.014+02:00

Dag 1
Na een lange en vermoeiende reis zijn we aangekomen in Dhaka. Lekker vet haar, wallen en een niet al te frisse adem vergezellen het haspatal-team. Na een uur te hebben gewacht op onze valiezen (een kwam nooit aan: een deel van het medisch meteriaal dat we hadden meegenomen voor Kailakuri), begeven we ons naar de uitgang van de luchthaven.

Het is 6u ’s ochtends en het is reeds snikheet. Bij de uitgang staat een massa mensen samengetroepd achter de hekken. We vragen ons af waarom ze daar in hemelsnaam staan, zo vroeg in de ochtend. Blijkbaar zijn de aankomende reizigers, ongeacht het uur, de attractie van de dag. Een kamionet van de oom van Aushim brengt ons naar het appartement waar we de eerstkomende dagen zullen verblijven. Tijdens deze tocht kijken we vanachter de ramen onze ogen uit. Zelfs de jongens klauwen in het leer van de zetels, terwijl onze kamionet tussen de auto’s, bussen, riksja’s, voetgangers, zwerfhonden en schapen door de straten van de hoofdstad scheurt. Want in Bangladesh bestaan er geen verkeersregels, iedereen rijdt gewoon rechts of links en slalomt naar goeddunken. We zijn blij aan te komen aan het appartement van Aushim’s papa (Shaupaun), waar we eindelijk zullen kunnen rusten. Rusten is een eufemisme, want tot de middag liggen we als gestrande walvissen op onze uitgerolde matten te recupereren. Bij het ontwaken haalt Shaupaun ons wat lekkers te eten waarop we onze krachten weer volledig opdoen. We zijn klaar om Dhaka te ontdekken.

Na vijf minuten wandelen beseffen we dat Dhaka ons evenzeer ontdekt. Mensen gapen ons aan alsof we van Mars komen. Kinderen komen van overal aangestormd en blijven ons volgen. Iedereen neemt ons van top tot teen op. We voelen ons verschrikkelijk ongemakkelijk en willen zo weinig mogelijk blijven staan, want het aantal nieuwsgierigen wordt steeds groter.

In vergelijking met Dhaka is Brussel de properste stad ter wereld. Overal hangt een stinkgeur van rot voedsel. Het afval vormt op sommige plaatsen een tapijt. Opvallend zijn de krotten naast de appartementsgebouwen. Toch lijken de armen absoluut niet ongelukkig, de lachende kinderen met hun donkere ogen stralen iets moois uit.

Een paar riksja’s brengen ons naar het centrum waar bedelaars ons lastig vallen. Een oude vrouw aait Gil ostentatief over de rug. Maar de jongen gaat niet in op haar avances.

We gaan over tot shopping: de meisjes kopen een traditioneel gewaad, om er minder opvallend uit te zien. Helaas mislukt de poging grandioos. Met of zonder Bengaalse kleren, we blijven een curiosum. Nils en Adam hebben recht op een roos muskietennet met bloemen. De muskietennetten zijn voor twee gemaakt, wat natuurlijk een prachtgelegenheid vormt voor de andere haspatallers om het koppel uit te lachen. Voor Meneer Gil laten we natuurlijk een muskietennet op maat maken, aangepast aan zijn hangmat.

De zon is al onder wanneer we terug in het appartement zijn. Shaupaun kookt ons een lekkere maaltijd, in het donker dan nog wel. De electriciteit valt in Dhaka immers regelmatig uit. Gil had het geluk om op dat moment in de douche te zitten, waarop we hem een kaars moesten brengen. We hebben geen last van muggen, er zijn er heel weinig in het appartement. Voor de zekerheid plaatsen we toch maar onze muskietennetten.

Dag 2
Rond 10u30 worden we wakker. Virginie en Camille ontdekken na het douchen vol blijdschap dat ze de komende twee maanden geen dagcrème meer zullen nodig hebben. Het vochtige klimaat heeft een gunstig effect op ons vel, het is zijdezacht en elastischer dan ooit tevoren. Jullie zullen zien, zelfs de mannen zullen met babyvel terugkeren.

Met mango en palata als ontbijt achter de kiezen, gaan we weer op stap. Het is onze laatste dag in Dhaka. We hebben afgesproken met de aannemer met wie we nog wat gaan overleggen over de bevallingsruimte. Deze is druk in de weer op een werf wanneer we hem komen opzoeken. Zijn werkmannen zijn heel vriendelijk, ze nodigen ons uit om in hun hut te komen schuilen wanneer een zware regenbui losbarst. Deze is in een mum van tijd over en al snel brandt de zon weer op ons vel.

We beslissen vervolgens om een boottocht te doen. Op een kleine kano dalen we de Thorak rivier af. We genieten van het landschap en de aangename wind. We bewonderen de bootbestuurder die zonder moeite met één roeispaan de boot bestuurt. Shaupaun waagt zich er ook aan, maar geeft algauw de roeispaan terug. Bootbestuurder is duidelijk niet zijn roeping. Gil vindt het leuk om de boot heen en weer te doen wiebelen. De rest minder.

Wanneer de bootbestuurder ons afzet wacht een hele buurt ons opnieuw op, aan de oever. We maken ons snel uit de voeten om naar het appartement terug te keren. Loïc beslist nog snel om een vreemd soort vrucht te kopen, die eerder op een bijenkorf lijkt dan op iets eetbaars: katal. Aushim’s papa snijdt de vrucht voor ons in stukken op het appartement. Camille proeft als eerste de vrucht. Haar gezicht is niet echt aanmoedigend. De vrucht heeft een heel rare smaak waar we maar niet aan kunnen wennen en plakt bovendien als lijm aan de handen. Gil is bij het aanzien van het schouwspel zelfs te flauw om te willen proeven.

We krijgen wat later op de avond van de aannemer te horen (na een telefoontje) dat hij ons uitnodigt op een concertje. Vol interesse gaan we in op het voorstel. Hij leidt ons in het donker naar een soort tentje waar er allerlei musikanten spelen. Zang, trommelgeroffel en belletjes weerklinken in de nacht. De musikanten willen absoluut dat we meedoen en geven ons een paar woodblokjes en belletjes om mee het rythme te slaan. Ze kondigen aan dat ze een paar liedjes speciaal voor ons zingen. Loïc probeert tevergeefs het rythme te volgen. Hopeloos probeert hij de blokjes aan Gil door te geven. Na een toffe avond keren we terug naar onze slaapplaats. Een vloekende Aushim wiens sandaal in de smurrie van de straat is gezakt, sluit deze mooie dag af.

Dag 3
Het is pas vandaag dat we internet hebben, vandaar de laattijdigheid van ons bericht. We zijn nu aangekomen in Kailakuri. We konden pas vandaag vertrekken bij gebrek aan vervoer. Met het openbaar vervoer (voorstel van Dr. Baker) naar Kailakuri bleek bij nader inzien niet mogelijk door al onze bagage en het plaatsgebrek in de bussen. Uiteindelijk hebben Shaupaun en zijn aannemer voor ons een kamionet kunnen regelen. Maak jullie geen zorgen als we een tijdje niets laten weten, het kan zijn dat we geen internet/tijd hebben. Tot later!

Camille

Jour 1
Après trois vols, le temps de quatre films et demi et quelques parties de batailles navales, et quelques heures d’attentes, nous voici arrivés à Dhaka. Cheveux bien gras, cernes et une haleine douteuse accompagne les membres d’haspatal à la fin de la première partie de leur voyage. Après avoir attendu une heure nos valises, dont une n’est jamais arrivée (une partie du matériel médical que nous avions emporté avec nous pour Kailakuri), nous nous rendons vers la sortie de l’aéroport.

Première observation : il est six heures du matin, et il fait déjà pétant de chaud. Deux personnes travaillant à l’hopital Kailakuri sont là pour nous accueillir. Une camionnette de l’oncle d’Aushim nous conduit à l’appartement où nous logerons les premiers jours. C’est durant ce court trajet que nous pouvons déjà observer que le code de la route est apparemment quelque chose d’obsolète ici. Même les garçons s’accrochent aux sièges, alors que notre voiture fonce à travers la capitale entre les voitures, bus, riksja, piétons, chiens, et moutons. Ni panneaux de signalisation, ni feux rouges, tout le monde suit son chemin sans trop se soucier de son voisin, la seule règle semble être « celui qui klaxonne le plus fort gagne ». Nous sommes heureux quand nous arrivons finalement à l’appartement de Shaupaun, le père d’Aushim, où nous pourrons finalement nous reposer. Une belle photo montre Camille, Virginie et Loic, étendus sur leurs matelas tels des baleines échoués. Vers midi, nous nous réveillons à la bonne odeur du repas que Shaupaun nous a préparé. Après avoir récupéré nos forces, nous voici prêts à découvrir Dhaka.

Ce à quoi nous nous attendions pas, c’est que Dhaka nous découvre également. Après cinq minutes, des gens nous regardent comme si nous venions de Mars. Et oui, nous sommes les seuls blancs dans tout Dhaka (en tout cas les parties que nous avons visités). Des enfants arrivent de tous les côtés et nous suivent. Nous nous sentons de plus en plus mal à l’aise, le nombre de curieux ne fait que grandir et nous essayons de rester le moins longtemps possible immobile.

Autre observation fréquente : à côté de Dhaka, Bruxelles est la ville la plus propre au monde. Dans l’air flotte partout comme une odeur de nourriture avariée. Les ordures recouvrent le trottoir à certains endroits. D’ailleurs, il n’y a pas vraiment de trottoir ou de rues à certains endroits, juste de la terre (ou de la boue s’il a plu). Les pauvres ne semblent pourtant pas du tout malheureux. Les petites maisons en bambou sont ouvertes sur la rue, qui donne à ces quartiers un côté accueillant que nous ne retrouvons pas à Bruxelles. Les enfants, ravis de jouer dans la boue ou la rivière, rient tout autant qu’ici, sourires qui atteint leurs yeux sombres.

Nous empruntons quelques riksja pour accéder au centre, où parmi les badauds, quelques mendiants s’approchent de nous et nous suivent. Une vieil femme va même jusqu’à caresser le dos de Gil affectueusement, geste qu’il n’a pourtant pas l’air d’apprécier…

Nous parcourons certains centres commerciaux. Les filles en profitent pour acheter des vêtements plus traditionnels, dans l’espoir de passer un peu plus inaperçues en rue. Effet raté, nous attirons toujours autant les regards, avec ou sans vêtements bengali. Prochain sur la liste des courses : les moustiquaires. Nils et Adam ont droit a une jolie moustiquaire rose à fleurs, et personne ne résiste à l’occasion de se moquer du joli petit couple. Monsieur Gil commande lui une moustiquaire, faite sur mesure, adaptée à son hamac.

Le soleil est déjà couché quand nous retournons à l’appartement. Shaupaun nous cuisine un délicieux repas, et ceci dans le noir. Il faut savoir que l’électricité s’éteint régulièrement au Bangladesh, nous voici donc coupé d’électricité durant quelques heurs. Gil a eu la chance à ce moment-là de se trouver sous la douche, où nous avons dû lui apporter une bougie. Une chose dont nous n’avons pas dû nous soucier sont les moustiques, il y en a très peu dans l’appartement.

Exténués, du voyage et de la journée, c’est aux bruits incessants de la ville que nous nous endormons sous nos moustiquaires, par précaution.

Jour 2
Nous nous réveillons le prochain jour vers 10h30. Virginie et Camille découvrent après leurs douches les bienfaits du climat bengali : plus de peaux sèches ! Le climat humide va durant les deux prochains mois remplacer les crèmes hydratantes, notre peau est plus douce et élastique que jamais. Vous allez voir, même les garçons reviendront avec une peau de bébé. Peut-être une idée à exploiter pour attirer les touristes ?

Après un petit déjeuner constitué de mangues, de palata (espèce de crêpes sans sucres) et d’omelettes, nous nous remettons en route. C’est notre dernier jour à Dhaka avant que nous partions pour Kailakuri. Nous avons rendez-vous avec l’entrepreneur sur un de ses chantiers, pour discuter de la maternité. Les travailleurs sont très gentils avec nous, et nous invitent à nous abriter dans leur hutte lorsqu’il commence à dracher. Mais la pluie dure peu de temps, et très bientôt le soleil brûle à nouveau de toutes ses forces sur nos têtes.

Voyant que les magasins n’ouvrent pas avant 16h, nous décidons de faire un petit tour en bateau. A huit, nous naviguons sur une sorte de barque sur la rivière Thorak, où nous profitons du paysage et du vent agréable. Shaupaun s’essaie à la navigation du bateau, mais rend bien vite l’unique rame/aileron, au capitaine expérimenté. Gil s’amuse à faire tanguer le bateau. Les autres trouvent cela moins drôle.

A notre retour sur la terre ferme, c’est à nouveau tout un comité d’accueil qui nous attend sur la rive. Sur le chemin de l’appartement, Loic décide de vouloir acheter un fruit bizarre, qui a plus l’air d’une ruche que quelque chose de mangeable : le katal. Camille, qui assiste Shaupaun dans la découpe du fruit, le goute en premier. Sans réel dégout, mais sans enthousiasme non plus, elle nous explique comment manger ce fruit. Le gout est assez étrange, dans l’ensemble bon, mais avec un arrière-gout bizarre. Chez certains, c’est plutôt la texture qui déclenche une certaine envie de vomir. A la vue de nos têtes, Gil n’ose même pas en gouter. Se jurant de ne plus jamais en manger, une belle surprise nous attendra à Kailakuri, où le fruit est assez populaire.

Un peu plus tard dans la journée, l’entrepreneur nous appelle pour nous inviter à un concert de rue le soir même, une idée qui enchante et excite tout le monde. Electricité à nouveau coupée, c’est dans le noir qu’il nous conduit à une sorte de tente où plusieurs musiciens sont en train de jouer. Sons de chant, violon, tambours, sorte de piano,… remplissent nos oreilles. Les musiciens nous invitent à participer en nous donnant des cymbales et des « bâtons musicaux », que nous essayons de frapper en rythme. A notre grand honneur, ils nous dédient certaines chansons. Après cette soirée très sympathique nous retournons à l’appartement. Un Aushim maudissant la boue dans laquelle il s’est enfoncé le pied clôture cette magnifique journée.

Jour 3
Le retard dans la publication de ce message vient de certains problèmes liés à internet, et au temps nécessaire à traduire l’article très complet de Camille. A l’heure où cette traduction sera postée, nous aurons déjà passé deux nuits à Kailakuri, et les travaux ont commencé aujourd’hui. Un article sur les deux derniers jours sera très vite posté.

First news from Bangladesh

2010-07-05T02:31:00.000+02:00

L’équipe est bien arrivée au Bangladesh !

Het team is goed aangekomen in Bangladesh!

And here we go !

2010-07-03T19:56:00.002+02:00

Eindelijk is het zover! Binnen een 12-tal uren zitten we in het vliegtuig om twee maanden lang in de Bengaalse cultuur ondergedompeld te worden. De bagages zijn klaar, de checklist werd nagekeken, and we are ready to go!
We kijken zoveel uit naar deze reis, maar er blijven nog zoveel vragen over… Hebben we alles meegenomen? Zijn we niets belangrijk vergeten? Gaan we het weer in Bangladesh kunnen weerstaan? Zullen we veel regen hebben? …
Maar dat maakt allemaal nu niets meer uit. We vertrekken, we voelen ons klaar en we zullen ervoor zorgen dat deze reis onvergetelijk wordt!
We vertrekken om 7:35 in Zaventem om dan via een tussenstop in Frankfurt naar Abu Dhabi te vliegen. Daar stappen we over om ons naar onze eindbestemming te begeven: Dhaka! Drie keer opstijgen, drie keer landen, dat wordt ook wel wat! We komen aan in Dhaka om 4:20 (plaatselijk uur) of 0:20 (uur in België).
Als we aankomen, laten we via onze contactpersoon in Brussel iets weten op deze blog, want we gaan niet meteen internet hebben.

Nous y voilà enfin! Dans 12 heures environ nous nous envolerons pour faire connaissance avec la culture Bangladeshi. Les bagages sont prêts, la checklist est vérifiée, and we are ready to go !
Nous attendions avec impatience ce voyage, mais il reste encore tellement de questions… Est-ce que nous avons tout pris ? N’avons-nous rien oublié d’important ? Pourrons-nous résister à la chaleur? Aurons-nous beaucoup de pluie?
Mais peu importe, nous partons! Nous sommes prêts et ferons en sorte que ce voyage soit inoubliable.
Nous partons à 7:35 de Zaventem, pour se rendre via Francfort à Abu Dhabi. Là, nous prendrons encore un avion pour atteindre notre destination finale : Dhaka ! Décoller trois fois et trois atterrissages, ça fait beaucoup en une fois. Nous arriverons à Dhaka à 4:20 (heure locale) ou 0:20 (heure Belge).
Une fois arrivés, nous vous tiendrons au courant via notre personne de contact à Bruxelles, qui postera un message sur ce blog, car nous n’aurons pas internet immédiatement.

Aushim